Onuitzetbaren op de stoepen van de macht

Het tentenkamp in Ter Apel in mei 2012, Foto door: Mijntekenaar

Terwijl ik hem escorteer naar de dixie een paar honderd meter verderop, laat Hewea mij zijn littekens zien: twee stuks, van operaties aan zijn heup. Met behulp van een kleurrijke, maar niet al te handige paraplu die hij als wandelstok benut, strompelt hij naast mij voort. Hij draagt een leren jack, dat hem tegen de wind en regen beschut in zijn harde buitenleven. Met een rugzak vol medicijnen slaapt hij al maandenlang in de buitenlucht. Hij is namelijk ook nog hart- en astmapatiënt. Na zijn laatste, recente ziekenhuisbezoek in Zwolle, is hij na drie dagen weer op straat gezet.

De foto’s van zijn verblijf heeft hij nog op zijn camera staan. Ik zie een man in een bed liggen met een hele rits slangen aan zijn lijf en ziekenhuisapparatuur om hem heen. Ik vraag mij af hoe zo iemand na drie dagen geacht wordt verder op straat te kunnen herstellen.

Hewea is Irakees, uitgeprocedeerd asielzoeker en verblijft nu met circa tien anderen op de Koekamp in Den Haag. Er schijnen nog een man of vijftig bij te komen, met verschillende achtergronden en nationaliteiten. Hewea is niet de enige met een dergelijk verhaal, maar wel een van de meest herkenbare, een levend bewijs van het falen van de gezondheidszorg in de Nederlandse asielopvang, zoals eerder dit jaar al bleek uit de briefwisselingen van Dokter Bonsen met het COA en de hieropvolgende kamerdebatten. De minister kwam er in die debatten af zonder een tegen hem ingediende motie, maar ziet nu dat het probleem zich verplaatst heeft naar zijn stoep: de ‘onzichtbaren’ tonen zich in de openbare ruimte van de Nederlandse regeringszetel.

Het is afwachten hoe de autoriteiten hier op zullen reageren, maar dat de reactie van de regering positief zal zijn, valt te betwijfelen. De burgemeester zette vanochtend al de toon door strenge beperkingen aan de demonstratie op te leggen. Deze leken erg op de beperkingen die vorige week nog opgelegd werden aan Occupy Den Haag, dat een paar honderd meter verderop staat.
Net als in het geval van Occupy is ook hier een rechtsgang geweest. De voorzieningenrechter heeft ook bij de demonstratie van de uitgeprocedeerden geoordeeld dat een niet-afgesloten tent is toegestaan, evenals nachtelijk verblijf. Hiermee is dan ook het startsein gegeven tot een touwtrekpartij tussen de demonstranten, ondersteund door leden van de Anti-Fascistische Actie, en de politie, die, in afwachting van een gerechtelijke uitspraak op papier, alvast begonnen is deze uitspraak te interpreteren: een partytent is toegestaan, maar een ‘normale’ tent waarvan de zijkanten open of transparant zijn niet. Waar het verschil tussen beide tenttypen dan in zit, blijft bij inspectie van het materiaal onduidelijk: in beide gevallen betreft het simpele metalen buizen en tentdoek. Willekeur lijkt de norm.

Walid, een van de andere Irakezen, vertelt mij nog iets meer over de achtergrond van de demonstranten: over het algemeen verblijven zij allen zo’n vijf jaar of langer in Nederland. Sinds zij uitgeprocedeerd zijn, zijn zij regelmatig dakloos geweest, soms zaten ze enkele maanden opgesloten in de zogenaamde ‘vreemdelingendetentie’, wat in principe neerkomt op een soort gevangenis voor mensen die geen strafbare feiten gepleegd hebben. Walid zat voor hij naar Den Haag trok in Zwolle. Hier is hij weggestuurd. Nu zit hij hier, op onze stoep. Naar Irak kan hij niet terug, in Nederland mag hij niet blijven. Recht op fatsoenlijke opvang en zorg heeft hij schijnbaar ook niet als het aan onze overheid ligt.

Voor de gemeente Den Haag en met name de persoon van Jozias van Aartsen dient zich hiermee ook een probleem aan: wat doet een burgemeester, die tevens voorzitter is van een een organisatie die staat voor bevordering van kennis van recht en rechtvaardigheid, met deze zeer onplezierige situatie?

, , , , , , , , , ,

One Response to Onuitzetbaren op de stoepen van de macht

  1. ger september 20, 2012 at 7:26 am #

    Hoezo niet terug naar Irak???

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag