Filmreview: Detachment

‘Assimilate ubiquitously. Doublethink.
To deliberately believe in lies, while knowing they’re false.
Examples of this in everyday life: “oh, I need to be pretty to be happy. I need surgery to be pretty. I need to be thin, famous, fashionable.”. Our young men today are being told that women are whores, bitches, things to be screwed, beaten, shit on, and shamed. This is a marketing holocaust. Twenty-fours hours a day for the rest of our lives, the powers that be are hard at work dumbing us to death.
So to defend ourselves, and fight against assimilating this dullness into our thought processes, we must learn to read. To stimulate our own imagination, to cultivate our own consciousness, our own belief systems. We all need skills to defend, to preserve, our own minds.’ — Henry Barthes.

Henry Barthes (Adrien Brody) wil nergens betrokken zijn, gevoelens voelen of relaties aangaan, vandaar dat hij kiest voor de baan als invaldocent zodat hij telkens kan komen en gaan. Zijn huis is netjes en schoon, nergens persoonlijke items en hij lijkt zijn tijd alleen door te brengen. Op een achterstandsschool mag hij tijdelijk als invaldocent les geven. Maar hoe geef je les aan onverschillige pubers die niet zitten te wachten op betweters?

De film heeft diverse lagen. Aan de ene kant zie je stukjes bij beetjes van een geschiedenis voorbij gaan die bij Henry hoort. Hij bevindt zich telkens in situaties waarbij hij toch betrokken raakt en betrokken is en zich betrokken voelt ook al zegt hij dat hij niets voelt; een tas dat wordt weggesmeten door een kwade student heeft geen gevoel net als hij, zo zegt hij kalm en beheerst.

Hij ontmoet bij toeval een jong hoertje die hij tijdelijk opneemt in zijn huis. Er ontstaat een soort ouder-kindrelatie maar ook daar weet hij op een gegeven moment een breuk te veroorzaken door jeudgzorg in te schakelen die haar meeneemt wat een ontzettend pijnlijke scène veroorzaakt, ook voor mensen in de zaal.

Het is een ijle film. Het ziet er soms uit als een documentaire, soms speels en dan weer gruwelijk pijnlijk. De leraren worden menselijker dan menselijk in beeld gebracht. De druk, de ambities en het leven thuis. Er staat in een scène een leraar tegen een hekwerk te hangen met beide handen om het draad. Henry loopt naar hem toe en vraagt hem of hij zich oké voelt. De collega slaakt een zucht van verlichting. ‘You see me?’ vraagt hij, bijna vol ongeloof, en verlaat de plek.

Doordat Henry pijnlijke herinneringen aan zijn eigen jeugd probeert te blokkeren en zich niet te hechten aan mensen komen juist deze herinneringen in nieuwe situaties op de voorgrond. Als een collega-lerares denkt hem te betrappen met een student die hij juist zachtjes van zich af wil duwen slaan bij hem de stoppen door.

De film geeft prachtig weer, in zowel real-life harde vorm als in bijna poëtische zin, dat leraren in het algemeen willen doorgeven. Must see film!

*****

, , , , , ,

One Response to Filmreview: Detachment

  1. Lies september 24, 2012 at 1:02 pm #

    Klinkt goed>moet ik ook maar gaan kijken!

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag