TodaysArt geeft Den Haag weer iets om trots op te zijn

Daas geworden van al dat politieke gelul? Van dat wekenlang als vijanden debatteren om vervolgens toch onwijs kleffe vriendjes te worden? Daas geworden van het culturele beleid van Den Haag? En een Wethouder van Cultuur die haar eerste regel in het meerjarenbeleidsplan laat beginnen met :

Hierbij presenteer ik met trots ‘Haagse Nieuwe’, het Haagse Meerjarenbeleidsplan Kunst en Cultuur 2013 – 2016

(download het rapport)

Een plan dat als een bulldozer door onze culturele sector rost met trots presenteren? Het mag dus haast een wonder heten dat TodaysArt hier in Den Haag nog kan blijven bestaan. En dat de revolutie hier nog niet uitgebroken is.

TodaysArt was, als vanouds, weer een feestje. Voor ziel en geest. Haar gloednieuwe symposium (zie het verslag ervan op Hofstijl) met goeie lezingen en debatten bleek natuurlijk al een goeie opwarmer. Gisteren, dag 2 van het festival werd weer duidelijk dat op TodaysArt alle moderne typen van media samenkomen. Den Haag ontdeed zich even van haar conservatieve ambtelijke jasje. Zelfs het witte Atrium (Richard ‘ik verbied andere kleurtjes dan de kleur wit’ Meier bedankt…) werd kleurrijk omgetoverd tot een ruimte waar op 500 vierkante meter 65.000 niet verkochte en verzamelde CD’s (gemaakt van petroleum) samen een metallic duingebied vormen. En waar later op de avond het verrassende concert InnerAct werd gegeven, een moderne uitvoering van Canto Ostinato, met op een megagroot scherm prachtige visuals.

De dag begon gisteren voor mij na een kort rondje Lucent Danstheater, Atrium en Spuiplein, in Zaal 6 van het Filmhuis waar de film Outliers, Vol 1: Iceland vertoond werd.

A small group of filmmakers, photographers and musicians are setting out on a journey to explore the remote countryside of Iceland and document our experiences with the landscape, residents and traditions we encounter.

Een prachtige film over Ijsland. Het geluid, mijn ding natuurlijk, viel me, naast de prachtige beelden, met name op. Niet alleen past de score (de muziek die op de achtergrond klinkt) prachtig bij de beelden, ook zijn de fonografische geluiden (geluiden die opgenomen zijn in hun natuurlijke omgeving) heel mooi geregistreerd. Een film die rust geeft. Zie ook outliersiceland.com

klik op de foto’s voor een vergroting
Ik sprak 2 collega’s van de VPRO. Eentje was voor TodaysArt een nachtje in Den Haag blijven slapen om die 2 dagen te kunnen meemaken. De ander besloot na een zeer geslaagde dag 1 ook een nog een tweede dag in Amsterdam de boel de boel te laten. Hij was zelfs voor een tweede keer naar InnerAct komen kijken en luisteren.

InnerAct (lees ook de aankondiging hiervan op Hofstijl) was bijzonder met harpiste Gwyneth Wentink, sonoloog/geluidskunstenaar Wouter Snoei en audiovisueelperformer Arnout Hulskamp. De harp werd live gespeeld, maar ook real-time gemanipuleerd door Wouter. Hierdoor werd het vrij lastig om van een afstand te zien wie wat deed, afgezien van Arnout natuurlijk, die zich zuiver bezig hield met de visuals. Het was een bijzondere uitvoering. Het enige dat mij een klein beetje tegenstond is dat de muziek net wat teveel in het register van de harp bleef hangen qua klank, lieflijk en mooi, met echo’s die er omheen draaiden. Ook de beelden wisselenden precies met de muzikale overgangen mee, nergens werd van het idioom afgeweken. Ook waren de beelden zuiver repeterend en abstract. Die rigide vorm had wel een paar maal doorbroken kunnen worden naar mijn idee. Mijn vriendin en een collega van de VPRO waren het niet met mij eens. Zij vonden het helemaal te gek. Ik ook, maar net niet helemaal. Ach, het is ook frustrerend om als maker rustig op je stoel te blijven zitten en je in te houden 🙂

De sessie van Pecha Kucha, editie #12 alweer, was ook als vanouds. Een sessie van 3 uur met 19 (!) boeiende sprekers. Ik ga ze niet allemaal opnoemen en uitlichten. Behalve Menkesdriek die een prachtig verhaal vertelde over hoe hij de vloer van de gymzaal uit zijn oude dorp Roggel eruit mocht breken vlak voor de sloop van het gebouw. Toen hij zich eenmaal had opgezadeld met die enorme hoeveelheid prachtige plakken met daarop de strepen die horen bij een sportzaal kwam pas een idee naar boven: wat nu als ik deze delen tot tafel maak? Oh en Sander van de Pavert liet een aantal van zijn Lucky TV filmpjes zien die werden ingeluid door het oplezen van mailtjes van personen die zijn parodie-video’s niet konden waarderen. Onder wie de toenmalige hoofdredacteur van het NOS Journaal Hans Laroes die het filmpje over een gekapseisde boot met Sinterklaas en Zwarte Pieten als slachtoffers niet kon waarderen en Sander verbood voortaan de beelden van Het Journaal ervoor te ‘mis’bruiken. Met een grijns op het gezicht vroeg Sander het volgende filmpje te starten.

Je snapt het al, als we ergens echt trots op mogen zijn, dan is het TodaysArt wel!

(fotografie: Karin Ramaker en Marco Raaphorst)

, , , ,

2 Responses to TodaysArt geeft Den Haag weer iets om trots op te zijn

  1. HappyHotelier september 25, 2012 at 9:08 am #

    Wat een fijn verslag Marco. Dank!

    • Raaphorst september 25, 2012 at 9:45 am #

      Merci!

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag