Mijn dierendag

Foto: Edwin IJsman

Er zit iets onder mijn schoen. Het plakt. Het is geen kauwgom, zo te voelen. Misschien een vlieg. Dat is nou jammer, het is vandaag werelddierendag en ik heb alweer mijn eerste moord gepleegd.
Er zit een spin op het toilet. Ik laat haar rustig zitten, want het is een nuttig dier. Ik heb geen last van haar, maar wel van vliegjes en andere beesten die zij eet. Die moord zij uit, voor mij. Lieve spin.

Ik ben opgegroeid met huisdieren. Wij hadden altijd wel minstens één hond en een kat in huis, later meerdere honden en drie of vier katten. Bey-Kahn, een gespierde Turkse Van-kater was mijn maatje. Als ik thuis kwam van school, dan hoorde ik bij het openen van het tuinhek vaak een woeste strijdkreet. Dan sprong hij vanuit de bosjes in mijn nek. Daar bleef hij dan zitten terwijl ik mijn fiets wegzette. Soms sprong hij mis en hing hij in mijn rug. Dat was minder. Kahn sliep vaak bij mij op bed en probeerde dan zoveel mogelijk ruimte in te pikken. Om een uur of zes ’s ochtends maakte hij me wakker door zachtjes in mijn neus te bijten. Dan was hij uitgeslapen en wilde hij de kamer uit.

Hij was een fanatiek jager en sjouwde op een gemiddelde dag kilometers door de buurt rond. Vaak nam hij een buit mee terug naar huis. Eén keer kwam hij met een haas aan, deze was zo groot als onze andere kat. Kahn zat onder het bloed, maar dat leek hem niet te deren. Hij keek er tevreden bij. Mijn zusjes vonden dat gejaag allemaal maar zielig: zij pakten de muizen waarmee hij speelde af.
Ik heb hier twee keer aan meegedaan. Eén keer heb ik een muis die hij mij aanbood begraven. Kahn volgde mij terwijl ik met de dode muis op een schep door de tuin liep. Hij begreep er helemaal niets van. Een andere keer heb ik een nog levende muis van hem afgepakt. Dat ging niet zo goed: de muis beet in mijn vinger en bleef eraan hangen terwijl ik mijn hand terugtrok. Hij wilde niet meer loslaten. Dat is iets dat ik bij de kat nog nooit gezien had. Meestal had hij de muis in zijn bek, niet omgekeerd. Uiteindelijk heb ik de muis losgetrokken en terug op het grasveld geplaatst. Daar bleef hij in een shock zitten. Waarschijnlijk is hij hierna alsnog doodgegaan. Sindsdien begrijp ik het: muizen moet je aan de experts overlaten. Ik heb Kahn nooit meer lastig gevallen tijdens het jagen.

Ik denk nog vaak aan hem. Wellicht ook vanavond, als ik een ik een lekkere biefstuk neem bij het avondeten. Ik heb er zin in, want ik houd van dieren. Ook van dieren op mijn bord.

 

, , , , ,

Comments are closed.

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag