Nadat ze haar zesentwintigste verjaardag heeft gevierd, wordt Marie wakker in een onbekend appartement met uitzicht op de Eiffeltoren, spreekt een zesjarig jongetje haar aan met mama en ziet haar gezicht er een stuk ouder uit. Wat blijkt? Ze kan zich van de voorbijgaande vijftien jaar niets meer herinneren en waant zich nu een zesentwintigjarige ziel in haar eigen eenenveertigjarige lichaam. Was Marie in de proloog nog een levendige twintiger aan de vooravond van een nieuwe carrière en een verse relatie, daar blijkt ze het als veertiger op zakelijk gebied tot direkteur te hebben geschopt maar de relatie die ze destijds net kreeg, is nu een huwelijk dat op zijn einde loopt.

Alsof je toeschouwer bent van een romantische tijdreisfilm waarbij er meteen een discrepantie ontstaat tussen goed acteerwerk van Juliette Benoche en Matthieu Kassovitch en een niet realistisch beeld van het echte leven.
Zo realiseert Marie zich dat ze in een nieuw, onbekend leven is gestapt maar vertelt alleen in het begin een toevallig gevonden arts over haar probleem. De rest van de periode houdt ze het angstvallig verborgen en probeert ze mee te doen met haar alledaagse leven. Dat resulteert weliswaar in af en toe grappige situaties (een sigaret opsteken in een restaurant omdat ze niet weet dat het nu verboden is te roken in openbare gelegenheden) maar het valt in het niets met de serieuze situatie thuis, waar bijna ex man en kind zich naar mijn idee iets te weinig afvragen wat er met moeder/vrouw aan de hand is.

Toch raakt het spel van de hoofdrolspelers. Dat maakt de film vreemd.

** en een half.

Van AC/DC naar Nirvana maar ook zijn eigen nummers bracht hij ten gehore. En jong en oud genoot!

Ook andere steden willen zoiets. En ook die lieten filmpjes maken. Check Utrecht:

In Brabant willen ze het ook. En dus hebben ze oud-directeur van het Concertgebouw in Amsterdam, Martijn Sanders, aangesteld ook al heeft ‘ie helemaal niets met Brabant. Nu zeg jij, maar Brabant dat is toch geen stad maar een provincie? Klopt en omdat Martijn dus niet 1 stad maar Breda, Helmond, ‘s-Hertogenbosch en Tilburg, dus 4 plaatsen gaat begeleiden in het proces om Culturele Hoofdstad te worden ontvangt hij daarvoor een riante vergoeding: maar liefst 1500 euro per dag! Inderdaad, je leest het goed, 1500 euro per dag! (bron)

Nu was Hofstijl ook benaderd, niet rechtstreeks via de gemeente maar via een tussenpersoon, om mee te denken tijdens een sessie met Haagse bloggers, hoe Den Haag Culturele Hoofdstad kan worden. Niet voor 1500 euro per dag maar gewoon voor niets. Al onze bloggers mochten gratis hun adviezen komen geven tijdens deze avond. De betaalde tussenpersoon zou die ideeën weer doorspelen aan de gemeente. We wikten en wogen, maar uiteindelijk kregen we er een beetje een nare bijsmaak van.

Op (let op!) dinsdag 17 april vindt in Theater aan het Spui de elfde editie van Pecha Kucha Night Den Haag plaats. Pecha Kucha Nights zijn informele, inspirerende en vermakelijke avonden, waar creatieve geesten bij elkaar komen om ideeën, werk en gedachten met elkaar te delen en elkaar en het publiek te inspireren.
Het uit Tokyo overgekomen Pecha Kucha (Japans voor prietpraat) concept is gebaseerd op een korte maar krachtige presentatievorm. Elke presentatie bestaat uit 20 slides, die per slide door de spreker in 20 seconden wordt toegelicht. Dit concept is gebaseerd op een simpele gedachte; een goed idee heeft niet veel tijd nodig om verteld te worden. De Pecha Kucha Night is opgezet in 2003 door architectenbureau Klein Dytham in Tokyo, Japan. Inmiddels worden in zo’n 260 steden ter wereld Pecha Kucha Nights gehouden, waaronder in New York, Buenos Aires, Shanghai, London en Den Haag!

Na succesvolle voorgaande edities, is het in april tijd voor de elfde, en tevens laatste editie voor de zomerstop, van de Haagse Pecha Kucha Night. Op deze avond zullen naast Haagse sprekers ook verschillende gasten uit Amsterdam en Rotterdam spreken. De organisatie vindt het belangrijk om aanbod uit alle steden en streken te presenteren in het programma aan een breed publiek.

Pecha Kucha Night biedt een gevarieerd programma, waarin sprekers uit verschillende creatieve werkvelden vertegenwoordig zijn; van t.v.-maker tot filosoof en van beeldend kunstenaar tot online bloggers. De inhoud van de presentaties worden door de sprekers zelf bepaald, dit kan bijvoorbeeld gaan over een recent project waar zij mee bezig zijn of dingen die hen inspireren en/of opvallen. Zo zijn er in de afgelopen edities veel uiteenlopende presentaties van 6:40 minuten te zien geweest; van een college over disco tot het live uitvoeren van een kunst experiment op het podium en van een filosofisch betoog over de huidige tijdsgeest tot een met humor verteld levensverhaal. Op de website stellen de sprekers zich kort aan het publiek voor, maar de inhoud van de presentaties is voor zowel de organisatie als het publiek een verassing tot aan de avond zelf.

Reserveren en catering:
De voorgaande edities van Pecha Kucha waren snel uitverkocht. Het wordt aangeraden voorafgaand te reserveren, dit kan via de website. De organisatie biedt vanaf 19:00 de mogelijkheid om een hapje te eten in Theater aan het Spui, houd de Facebookpagina in de gaten voor het menu en eventuele programma wijzigingen.

Pecha Kucha Night #11
Dinsdag 17 April 2012
Eten staat klaar om 19:00
Start kaarten deurverkoop: 16:00
Eerste spreker start om 20:50 (Deur zaal open om 20:30)
Entrée: €7,-
Reserveren kan hier!
Locatie: Theater aan het Spui, Spui 187, Den Haag

Curtis LaForche leeft in een stressvolle tijd. Zijn zesjarige dochter is doof en zal binnenkort geopereerd worden. Toch is het een gelukkig gezinnetje en houden hij en zijn vrouw veel van elkaar. Curtis heeft sinds kort een onheilspellend gevoel. Het zit in de lucht. Soms kleurt de lucht wat grijzer dan anders, vliegen er ontelbare vogels in de lucht en lijkt het alsof het gaat stormen. Ook ‘s nachts laten de beelden hem niet met rust. Als in een droom hun dierbare hond Red in zijn arm bijt, en de pijn de volgende dag nog te voelen is, besluit hij dat Red niet meer in huis slaapt maar buiten.

Tijdens het opruimen van zijn tuin stuit hij op een klepdeur in de grond en bedenkt dat de schuilkelder die daar zit misschien weleens een uitkomst zou kunnen bieden. Curtis heeft een onheilspellend voorgevoel en dan is die schuilkelder wellicht noodzakelijk. Hij vraagt zijn vriend en collega om hem te helpen.

Ondertussen raakt hij steeds meer in de ban van zijn angsten en dromen. Hij meent toch echt te zien wat hij ziet, ook al vinden zijn vriend, zijn baas, zijn vrouw dat hij de laatste tijd zich toch echt vreemd gedraagt.

Rond de dertigste verjaardag van zijn moeder ging het mentaal mis met haar. Ze liet de zevenjarige Curtis in een auto achter en zijn vader, haar man, moest haar laten opnemen in een kliniek waar paranoïde schizofrenie was gediagnostiseerd. Sindsdien verblijft zij daar en bezoekt Curtis haar zo nu en dan. Hij voelt dat er iets niet in orde is met hem en vraagt zijn moeder erover.

Je ziet Curtis constant worstelen. Worstelen met zijn paniek; zijn angsten die plotsklaps ontstaan, zijn nuchtere verstand die hem vertelt dat hij wellicht de ziekte van zijn moeder geërfd heeft en tegelijkertijd zijn gevoel wat hem blijft zeggen dat wat hij droomt en voelt echt is.

Als hij tijdens een evenement ruzie krijgt met zijn collega en vriend verliest hij zijn zelfcontrole en laat iedereen weten wat er staat te gebeuren. ‘Denk je nou echt dat ik gek ben?’ roept hij.

Diezelfde nacht gaat het luchtalarm. …

De film wordt rustig verteld waardoor juist de onheilspellende scenes éxtra onheilspellend overkomen. De acteerprestaties van Michael Shannon en Jessica Chastain zijn erg doordringend. Bovendien vond ik de muziek erg passend. Ik kreeg er een soort Lars von Trier-gevoel bij, alleen was deze film iets meer ‘voeten op de grond’. Kortom: aanrader!

Volgens Selexyz, bekend van boekhandels als Donner in Rotterdam, Scheltema in Amsterdam en Verwijs in Den Haag, konden de commissarissen, de bank en de crediteuren het niet eens worden met een potentiële nieuwe investeerder. In een persbericht zegt de winkelketen:

Ondanks de relatief goede resultaten in winkel- en internetomzet van de Boekenweek is er onvoldoende geld in kas om de winkelhuur en salarissen te kunnen betalen. Daarom is besloten uitstel van betaling aan te vragen.

De groep met 15 boekwinkels kampt al enige tijd met financiële problemen en moest in 2011 reorganiseren. Selexyz lijdt vooral onder de verkoop van boeken op internet. De boekhandelketen had een paar jaar terug de kans om bol.com over te nemen. Die online boekenhandel was in 2002 voor 200.000 euro te koop.
Oud-directeur van Selexyz, Matthijs van der Lely, vertelde onlangs in Elsevier dat de beslissing om Bol.com niet te kopen de grootste fout van zijn leven is geweest.

Het zou erg jammer zijn als die mooie winkel gaat sluiten. …

[Foto gemaakt door Akbar Simonse.]

In de buurt waar ik nu woon zit op bijna elke hoek van de straat een AH. Een kleine, grote, het maakt niet uit. Wil je ‘heel even’ een boodschap doen, ga je als vanzelf naar de Appie omdat het meest dichtbij is, maar je betaalt dan ook het dubbele! De Bonuskaart, erg leuke uitvinding, stelt niets voor. Ook bij de stations zie je alleen maar AH To Go’s. Lekker makkelijk. Maar je betaalt je scheel aan een piepklein papierenzakje boodschappen. Een foldertje uitpluizen vind ik ook een erg zielige bedoeling dus daar ben ik ook mee gestopt. Het irriteert me, dat geshop bij de Appie omdat je anders heel ver moet fietsen voor beetje betaalbare boodschappen.

Ergens vind ik het ook niet kloppen. Al die Albert Heijn winkels die zich overal vestigen. Gaat er een winkel dicht, prompt verschijnt er een AH winkel. Een paar jaar geleden zaten we nog om de tafel met vastgoedheren die ons ook meedeelden dat bij het oud belastingkantoor een Albert Heijn winkel zou kunnen komen. ‘Alweer eentje?’ riepen we toen verbouwereerd. Waar zijn de Liddl’s, Hoogvlieten, Jumbo’s en C1000 winkels in onze buurt? Waarom op elke hoek van de straat een kleine of grote AH vestiging? Alsof we er al niet genoeg hebben. Klinkt als een fijn stukje oligopolie-gedoe. (Ik wist eerst ook niet wat het precies was, maar als er een monopolie bestaat dan bestaan zijtakken natuurlijk ook.)

Het is tijd om andere supermarkten in kaart te brengen, of niet?

Supermarkten Den Haag AH excluded weergeven op een grotere kaart

[Foto gemaakt door FaceMePLS.]

Het bestuur van HWW wilde niet op de uitnodiging van de medewerkers ingaan, daarom boden de zorgmedewerkers het ontbijt aan verschillende lokale politici aan. Vertegenwoordigers van SP, PvdA, GroenLinks en HSP namen het ontbijt in ontvangst en zeiden dat ze vragen gingen stellen in de gemeenteraad. Bart van Kent raadslid voor de SP wil duidelijkheid van de wethouder. “Ik ben geschrokken van dit signaal en begrijp niet waarom het bestuur niet eerder heeft gereageerd op de signalen van hun eigen medewerkers. We willen van de wethouder weten waarom juist deze belangrijke mensen op de afdelingen wegbezuinigd zijn. De zorgmedewerkers geven een duidelijk signaal, hier kan het bestuur van HWW en de wethouder niet meer om heen.”

De medewerkers overhandigden aan de raadsleden een dienblad dat symbool staat voor hun zorgen aan. Op het dienblad was te zien wat het verschil is tussen wat ze aan de bewoners willen geven en waar ze in de praktijk maar tijd voor hebben. Wendy schaamt zich voor de zorg die ze nu kan bieden. “We hebben geen tijd om te vragen wat ze op hun brood willen, dus geven we ze maar pap. Want met pap is de kans dat bewoners stikken het kleinst.” Ondanks dat de problemen al eerder aangekaart zijn bij het bestuur is er niks veranderd. Op 24 januari boden enkele honderden medewerkers een petitie aan het bestuur aan waarin ze zich zorgde maakte over de hoge werkdruk, hoge flexibiliteit en het wegbezuinigen van de voedingsassistent. Er werden 100 extra fulltime collega’s toegezegd, maar ondertussen zitten de voedingsassistenten nog gewoon werkloos thuis.

[Foto's gemaakt door Rob Nelisse.]

Vita is een Komt-een-vrouw-bij-de-dokter-roman. Een soort Kluun concept. Het leest snel en lekker weg, is vlot, direct en schaamteloos. En behoorlijk deprimerend.
Het gaat over Hylke, een jongeman die bij de televisie werkt, een relatie heeft met Bellona (hoe verzint een schrijver zo’n naam?) en op een dag een nieuwe collega krijgt waar hij meer dan interesse voor krijgt. Deze dame, een klein fragiel meisje, Vita, is op z’n zachtst gezegd niet erg makkelijk, maar dat was Bellona ook niet echt. Bij Bellona vliegen de ruzies hem om de oren; ze wordt boos om de gekste en raarste dingen en voelt zich erg onzeker waardoor de relatie op de klippen loopt. In die tussentijd brengt Hylke Vita telkens ‘s avonds naar huis in zijn auto maar gebeurt er niets. Vita doet namelijk erg haar best zo koel en afstandelijk mogelijk te blijven, bovendien heeft ze ook een relatie.

Als Hylke vertelt aan Vita dat hij het heeft uitgemaakt met Bellona is Vita helemaal in de war. Kort daarna vormen ze dan toch een item. Hun relatie gaat echter niet van het leien dakje. Vita vindt zichzelf niet mooi, heeft in het verleden anorexia gehad en gaat nog steeds naar een therapeut. Hylke is smoorverliefd en wuift deze voortekens weg. Zijn wens is gelukkig met haar zijn. Vita heeft echter een heel ander plan. Ze spaart al jaren medicijnen om op een goede dag een eind aan haar leven te maken.

Als je nu nog denkt, goh, wat een fijn boek, er is inmiddels een vierde druk uit. Matthijs Kleyn, de jakhals van de Wereld Draait Door, heeft een zogenaamd lichtvoetig boek geschreven met een taai en zwaar onderwerp. Soms neigt het je heel even naar de keel te grijpen maar het heeft net niet de onderlaag die ik zo graag had willen lezen.