De ondergespoten tennisbaan op Houtrust. De sneeuw was helaas spelbreker bij het gereed maken van een grotere baan.

Goed nieuws voor de mensen die even in de buurt hun schaatsen willen uitproberen. Dit jaar hebben enkele tennisbanen een deel van hun banen ondergespoten, zodat er kan worden geschaaatst. Dat geldt ook voor Houtrust. Eigenlijk niet eens zover van de plek waar je vroeger overdekt kon schaatsen in een hoek van de Houtrusthallen (de H.O.K.IJ). De kreet “Wûh gaan schaatsûh op Hâuhwtrus” kan dus na tientallen jaren weer worden gehoord.

Helaas is slechts één baan redelijk bereidbaar. De sneeuw was spelbreker bij het schaatsklaar maken van een grotere baan, maar toch valt dit initiatief van de organisatie van harte toe te juichen. Want het ijs in dieper water is en blijft verraderlijk: onbetrouwbaar door de gevallen sneeuw, voor zover het daardoor überhaupt nog beschaatsbaar is.

Hanenburg en Berg en Dal
Ooit kon er in Den Haag volop worden geschaatst op ondergespoten land. Niet alleen in het Zuiderpark (kan nu nog) en bij de oude jeugdherberg op Ockenburg (kan ook nog), maar ook op een reusachtige baan langs de Carel Reinierszkade (vandaar de naam IJsclubweg; die weg voerde er heen).
Mij eigen herinneringen gaan terug naar de baan langs de Sportlaan, daar waar nu het voetbalterrein is van HBS (nog steeds?). Ik woonde er vlakbij en kon vanuit mijn bed de muziek nog horen, zoals deze hit uit 1961. Wie die Brigitte Bardot was, wist ik toen nog niet. > Lees ook over de rolskibaan, die hier ook lag.

Voordeel van de ijsbaan bij een tennisvereniging: even opwarmen is altijd mogelijk, onder het genot van een al dan niet warme consumptie.

Later, toen ik zelf de ijzers kon onderbinden werden we al zwierende begeleid door Willeke Alberti’s ‘Spiegelbeeld’. Schaatsen laten slijpen kon daar ook. Erg praktisch.
Maar helaas was het twee jaar later – in 1965 – voorgoed afgelopen. Het was ook meteen voorbij met het balletje trappen in de zomer op deze grasvlakte, die in de herfst al onder water kwam te staan. Het had charme, zo’n uitgestrekt meer ineens, zo vlakbij. Onlangs heb ik daar zelfs over gedroomd!

Maar als het ijs van deze grote baan, nog niet dik genoeg was, kon je altijd nog je toevlucht zoeken tot de twee andere banen in de aangrenzende bosjes: die van de tennisverenigingen Berg en Dal en Hanenburg. Niet zo uitgestrekt weliswaar, maar evengoed gezellig. Vaak kwamen we daar ook onze klasgenoten tegen.

De IJsbaan van Ockenburg bij avond in 2009. De led-verlichting doet kil aan: zeker bij vorst!

Jammer dat die geen ijsvloertjes meer spuiten. Want het prettige van een ijsbaan van een tennisvereniging is de après-skate. Je kunt hier even rustig bijkomen onder het genot van een kop hete chocola of iets anders.

Dat vond ik enkele jaren geleden wel tegenvallen toen ik Ockenburg op een avond uitprobeerde. Niet alleen viel de kwaliteit van de baan tegen, maar er was nergens enige versnapering te verkrijgen. Die kilte werd nog eens versterkt door weliswaar zuinige en dus milieuvriendelijke, maar uiterst koud overkomende led-verlichting. Jammer want deze baan is redelijk fors. We gaan er morgen (overdag) misschien maar eens kijken, want redelijke beschut voor de wind ligt hij ook wel.

Frans begon er vandaag tijdens het 25e Haags Bakkie over: Arie Theunissen. Kenden we nog niet. Nu wel.

Die beat en dat baslijntje? Juistum:

#NS Mens erger je niet. I.p.v. wachten op 020 C.S. lekker eten in @DutchRestaurant De Roode Leeuw bij de Dam. 10% korting met code #nsfail

— De Roode Leeuw (@DutchRestaurant) februari 3, 2012

Als restaurants en hotels op basis van de hastag #nsfail kortingen gaan verstrekken dan weet je wel hoe laat of het is.

Gisteren was het hels tussen de rails maar vandaag toonde NS.nl mij de tekst: “Wij rijden een normale dienstregeling.” Zonder wantrouwendheid begon ik dus vandaag aan een retourtje Den Haag Centraal – Wormerveer. Ik had beter moeten weten. Ik strandde in Uitgeest en heb 1 1/2 uur lang in de kou buiten gestaan.

Op de electronische borden stond van alles aangegeven. Ook klonk er een vrouw door de luidsprekers op het station. Een conducteur vroeg ik: “op welke informatie moet ik nu afgaan?” Zij vertelde dat zij dat ook niet wist. Ze stond met een telefoon in haar hand. “Ik kan u wel vertellen dat deze trein naar Wormerveer gaat”. Maar hij ging niet. En de volgende ook niet.

Ik zag iemand met een iPad in zijn hand een conducteur een instructie geven “nee, deze gaat niet naar Zaandam, echt niet!” Ook zag ik een groepje van 3 conducteurs met publiek er omheen een groepsdiscussie hebben. Niemand die iets wist. En maar bellen. Volgend jaar voeren ze de tamtam weer in, wedden?

Een vrouwenstem riep door de luidsprekers diverse malen dat er geplande werkzaamheden waren. Uitgerekend vandaag? Ik sta het niet te verzinnen. De NS wel.

Nadat ook trein nummer 3 ijskoud op zijn plek bleef staan heb ik, na een extra wisselstoring van 20 minuten, rechtsomkeer richting Haarlem gemaakt om daar vervolgens in een ijskoude trein weer richting Den Haag te tuffen. Thuis aangekomen keek ik nog eens. NS.nl verwelkomde me met de tekst: “Winterse omstandigheden”.

Tot slot de verantwoordelijke van dit alles, de directeur van de #nsfail. Zo iemand die in een neerstortend vliegtuig nog eerst even rustig naar het toilet gaat.

(ook verschenen op A13.nu)

Bij de bestuurder in de trein naar Pfronten (Algau, Zuid-Duitsland). Daar rijden de treinen ook als het sneeuwt. Gelukkig maar.

We zijn in 2004 onderweg in Zuid-Duitsland met een boemeltreintje. Het sneeuwt. De trein stopt. De machinist roept om. “Mensen, ik moet er even uit. Er ligt sneeuw op de baan, hier. Daardoor werkt de wissel niet. Ik moet even wat wegscheppen.”

Tien minuten later rijden we weer verder.

Vannacht herhaalde zich dit in een droom. Maar dan in Nederland met de trein naar Zwolle.

De trein stopt ter hoogte van Hulshorst. Na een kwartier klinkt de stem van de hoofdconducteur
“Dames en heren. Deze trein kan voorlopig niet verder, want er bevindt zich sneeuw op de baan. Daardoor hebben we een wisselstoring. Wij zoeken contact met Prorail.”

Een half uur later. “Prorail heeft contact gekregen met een bedrijf, dat de sneeuw kan verwijderen. Wij vragen u om uw geduld.”

Een half uur later. “Dames en heren. Er is iemand onderweg. Die zit op dit moment vast in een file door de sneeuw. Wij vragen om een moment geduld.”

Drie kwartier later. “Dames en heren. Helaas kan het bedrijf dat voor Prorail de sneeuw moet verwijderen door verkeersopstoppingen dit traject niet bereiken. Wij rijden nu terug naar Utrecht.”

Dames in heren. “Voor Amersfoort is ook een wisselstoring opgetreden. We hebben nu een onbekende….”

Op dat moment werd ik wakker. Bezweet.
Het was maar een droom. Ik zette het RTL nieuws aan. Geruststellende woorden van de afdeling voorlichting van de NS. Dit jaar zou het zeker niet meer zo uit de hand lopen. Gelukkig maar. Oh wacht…

De troep van vorig jaar - verzameld door de gemeentediensten op mijn straathoek - moest per vrachtwagen met grijper worden opgehaald.

> This just in: beperkte inzet van de vuilniswagens op maandag (en evt. verder).

> Dat wordt weer lachen maandag.

dom blondje belt de Ziggo: met digitale tv krijg je toch geen sneeuw?

— Marco Raaphorst (@Raaphorst) February 3, 2012

Winter. Koud. ‘s Ochtends kom ik mijn bed bijna niet uit. Daarna kom ik de douche bijna niet uit. Mijn jas is koud, mijn muts en handschoenen kan ik eerst niet vinden. Ik zit op de verwarming en kijk naar buiten. Ik wil niet naar buiten. Ik weet dat de auto ook koud is. Het stuur, de stoel. Straks is de auto warm en wil ik er dus niet meer uit. Ik ben geen wintermens. Als de kou eenmaal grip heeft op mijn lijf, duurt het uren voordat ik weer warm ben. Dagen, misschien zelfs wel weken. Ik denk aan de lente en de zomer. Ik verheug me op de warme zon op mijn gezicht. Een zacht briesje, zoemende insecten. Warme handen. Maar ik moet naar buiten. Nu. Bijna. Zo. Straks.

Schaatstafereel Hofvijver- Adam van Breen - rond 1618 - Collectie Haags Historisch Museum

Ik heb als kind in het midden van de jaren zestig leren schaatsen met een stoel op het ijs op de Haagse Bosvijver, tussen de Bezuidenhoutse en Benoordenhoutseweg. Het waren vaak lange, heerlijke dagen met op het ijs een koek en zopie. Gloeiende wangen en ijskoude tenen.

Schaatsgezicht op de Haagse Bosvijver - Louis Apol (1850-1936)

In de jaren zeventig heb ik als tiener geschaatst op de ondergespoten tennisbanen van tennispark Mariahoeve en van tennispark de W.W. in Benoordenhout. Heerlijke middagen en avonden aan het zwieren en cirkelen rond de meisje met rode koontjes op hun wangen en op witte kunstschaatsen. Ze schaatsen in slierten en houden elkaar vast met een schaatbeschermer. Later kon je niet meer schaatsen op tennisbanen, te onrendabel en de banen werden te zwaar beschadigd. Als kind ben ik nog een keer met mijn vader naar een ijshockey-wedstrijd geweest van het Haagse Hijs Hokij. Was dat niet in de Houtrusthallen? En toen kwam er de Uithof in 1973. Met een ijshockey-hal en een grote buitenbaan. Ik ben er geweest, maar ik vond het er niet gezellig. Schaatsen moet je in of buiten de stad doen op natuurijs. Ik herinner me uit de jaren tachtig nog een paar winters toen een deel van het Zuiderpark werd opgespoten om op te schaatsen. Heb ik een keer gedaan. En daarna heb ik in Den Haag de schaatsen niet meer ondergebonden.

IJspret op de Hofvijver 2009 - (CC BY-NC) Roel Wijnants

Mijn ideale koek en zopie (op een besneeuwd schelpenpad van de Lange Vijverberg) voor een dagje schaatsen op de Hofvijver is voor mij:

• koek en zopie
• warme chocolademelk met slagroom
• gevulde koeken
• erwtensoep
• broodjes bal gehakt met mayo
• glühwein

En met opgewekte kermismuziek uit een paar grote speakers …

Hopelijk blijft het stevig vriezen en kan er weer geschaatst worden in de stad en op de Hofvijver. Haal je ijzers alvast uit het vet. IJspret in Den Haag.

De mazzel!

MobyDirk

Amsterdam – 3 februari 2012 – Den Haag – 1960 – Voor hofstijl.nl # 5

Omstreeks zes uur viel de eerste sneeuw in de noordelijke provincies. Het sneeuwfront trekt langzaam naar het zuiden.
De sneeuwbuien duren ongeveer 3 tot 4 uur. De meeste sneeuw wordt in het westen verwacht. Op veel plaatsen kan 3 tot 5 centimeter vallen. Lokaal verwacht het KNMI zelfs tot 10 centimeter sneeuw.

Gelukkig was ik zo slim om vorig jaar een dag voor de extreme vrieskou snel bij de H&M een simpele winterjas te kopen, eentje die lekker over mijn bovenbenen zou vallen, en liep ik vervolgens met die winterjas weken door die $#@! K-kou. Ik háát sneeuw. Mijn uggs gingen soort van naar de klote doordat ik geen ander schoeisel had (ik bedoel, wat moet je met leuke leren laarsjes in tien centimeter sneeuw?) maar ik verrekte het om nieuwe te kopen.

Deze winter leek het erop dat we heerlijk die strenge vorst gingen overslaan; de narcissen waren al in bloei. Totdat er gebeurde wat ik niet voor mogelijk gehouden had: het begon flink te vriezen. Nu geeft het KNMI een code oranje af. Nu ben ik inmiddels niet meer zo geboeid door die weeralarmen en codes want in de praktijk wijst het zich vaak uit dat het uiteindelijk allemaal best meevalt. Maar moet ik nu dan toch echt op de valreep snowboots gaan kopen??

[Foto gemaakt door Marco Raaphorst.]

Na een paar dagen vorst kan er alweer geschaatst worden. In het Zuiderpark en in Ockenburg zijn de ijsbanen op tijd opgespoten. Er word daar al druk geschaatst. Op de tennisbanen van Houtrust ligt een eerste laagje ijs, dat de brandweer vanavond gaat verdikken door er met een hoogwerker nevel over te spuiten, en ook Sportcentrum Mariahoeve biedt nu gelegenheid tot ijspret. Ondertussen is ook de Hofvijver goed aan het dichtvriezen. Het was in februari 1991 dat daar voor het laatst een schaatsmarathon werd gehouden. Lijkt me aardig om dat nog eens te zien, die ijzige rondjes om het eiland. Het is voor de schaatsfanaten te hopen dat de verwachte sneeuwval het ijs niet zal verprutsen.

En wat zien we op de foto? Rolskiën! Ja dat bestaat echt, vroeger en nog steeds.  Nordic rolling als het ware. Op de rolschaatsbaan bij de Bosjes van Pex tonen enkele leden van de Eerste Nederlandse Rolskiclub hun ijsstepdingen in hun modieuze winterkledij uit 1957. Ik weet niet hoe rolskiën er in de praktijk uitziet maar het lijkt me erg grappig.

Foto : Rechtenvrije scan uit Den Haag zoals het was, 12 – sport.  Ook te vinden in Beeldbank Haags Gemeentearchief. Datum 4 november 1957.