TERUGPLAATSING VAN POËZIETEGEL ADRIAAN BONTEBAL OP DE HOEK VAN HET SPUI/LANGE POTEN

Donderdag 24 mei om 14 uur wordt de poëzietegel van Adriaan Bontebal, die bij de herinrichting verdween van zijn plek op hoek Spui/Lange Poten teruggelegd. Dat de tegel er niet meer was kwam aan het licht, na het overlijden van Bontebal op 17 februari.

De tegel maakt deel uit van een serie poëzietegels: Diann van Faassen (Plein), Fred Papenhove (Boulevard bij Kurhaus), Harry Zevenbergen (Lange Voorhout), Jet Crielaard (Scheveningse haven) en Karel (Gemeentemuseum).

De serie tegels was in 2004 een initiatief van Leefbaar Den Haag-raadslid René Trouvat en werd in 2006 door ondergetekende i.s.m. de Dienst DSO van de gemeente uitgevoerd.

Bij de plaatsing van een nieuwe poëzietegel, zullen in ieder geval Theo van Rijn (broer van) en ik iets voorlezen van Adriaan Bontebal. Bovendien wordt de oorspronkelijke tegel overhandigd aan Theo van Rijn.

Voor meer informatie: 06 17507890

Foto: CC BY-NC-SA – Maurits Burgers

Het kwam zo: in de Groene Amsterdammer van 17 mei meet Opheffer moraal, in de media en in zijn vriendenkring. Afhankelijk van de sensatiegraad van de laatste ontwikkelingen gaat het over economie, en anders, min of meer bij gebrek aan beter, over ethiek.

In het geval van de financiële crisis voeren, althans in Opheffer’s (intellectuele) kringen, ethische vragen (‘who done it’) de boventoon maar legt de ethiek het toch af tegen de economie. En gelukkig ook maar want economie, daar kún je wat mee. In het geval van ethiek ligt dat anders. Opheffer stelt dat praten over ethiek leuk is, maar zinloos omdat er niemand van mening veranderd.

Van mening veranderen. In deze drie onschuldige woorden zie ik opeens een utopische zonsopkomst. Van mening veranderen. Wat het veronderstelt.

Openheid. (Zelf-)kritiek. Dat kennis nemen van feiten (“hoe een en ander in elkaar steekt”) zou kunnen bijdragen aan een beter inzicht, wat weer zou leiden tot reflectie die zou kunnen aansporen tot het veranderen van meningen en … Het duizelt me. Gaat de geschiedenis dan tóch ergens heen?

Dit optimistische uitgangspunt deed Opheffer denken er goed aan te doen om mee te werken aan debatten over onze samenleving. Maar ergens, helemaal duidelijk wordt het niet, schemert teleurstelling door. De morele maat blijkt niet te bestaan. “Opvattingen laten zich niet meten”.

Stel: ik beheer de kas van de plaatselijke padvindersvereniging. Er zit 23 euro in het hamerslaggrijze kistje. Deze week zijn er geen activiteiten en het kistje staat bij mij thuis. Ik besluit om het geld even te lenen om aandelen te kopen in een bedrijf dat op ontploffen staat waarbij ik vrijwel zeker weet dat ik van die 23 euro er 76 kan maken voor deze week voorbij is. Ik stop daarna de 23 euro weer gewoon terug, niets aan de hand. Toch? Geen haan die ernaar kraait. En uiteindelijk worden we er allemaal beter van want ik ga mijn winst (53 euro) uitgeven en stimuleer zo weer de economie. Dat zegt niet iedereen me na. Deze opvatting over het beheer van de padvinderskas laat zich trouwens toch niet meten. Dus.

“In mijn intellectuele vriendenkring kan niemand mij uitleggen hoe het precies zit met swaps en derivatenhandel terwijl alle kranten hieraan aandacht hebben besteed” zegt Opheffer. Ik raak even in de war. Gaat het nu over ethiek of over economie?

Even voor de duidelijkheid, want “ethiek, esthetiek en wetenschap staan los van elkaar” zo lees ik ook in de column. En: “gelijk gebaseerd op ethiek is nooit aantoonbaar waar of niet waar”. Ik zie een botsing tussen subject en object aankomen en zet me alvast schrap. Ook houd ik mijn telefoon/fotocamera in de aanslag want esthetisch, zo leert de geschiedenis, zou dit wel eens iets kunnen gaan opleveren.

Op dat moment komt Grünberg om de hoek. Druk gesticulerend probeert hij iets uit te leggen. Ik weet niet precies wat, iets over een hamerslaggrijs kistje, hij meent te weten hoe een en ander in elkaar steekt en is zichtbaar onder de indruk van zijn eigen verhaal, het sleept hem mee. Zijn bril zit scheef. Wat een figuur. Wat is er met die gast dat hij een ander zo nodig wil overtuigen van zijn … ja, van wat eigenlijk? Doe normaal  man! Niemand gaat immers zijn mening veranderen, naïeveling. Het gaat er juist om dat je je aansluit. Goed kijken, luisteren en aansluiten!

Later die dag zal de columnist een stukje voor een elitair dagblad schrijven. Over de discrepantie die hij ervaart tussen zijn eigen intenties en de indruk die hij blijkbaar, zo ontdekt hij, op anderen maakt. Het stemt hem weemoedig. Heeft hij een gevoel van fundamentele isolatie?

Puur toevallig is het hier dat Franz Kafka de hoek om komt. Die was net zijn wandeling aan het maken. Over dat gevoel van vervreemding kan híj wel meepraten, hij werkt net aan een verhaal waarin de hoofdpersoon een kever is. Ze doen nog een rondje. Lekker. Ze hebben elkaar gevonden. Het wordt razend interessant in mijn hoofd, die zondagmiddag. Tot in de late uurtjes geniet ik nog na. Dat ga ik vaker doen.

Dit is al weer het vierde deel van een serie luchtfotoboekjes van Karel Tomeï. De vliegende fotograaf is nog lang niet uitgekeken op de wonderlijke wereld die Nederland van boven is. Deze keer ziet Tomeï dat, naast nieuwe ontdekkingen zoals een brug over een rivier, een nieuwe woonwijk of zelfs een verdwenen woonwijk de Hollandse architectuur almaar kleurrijker wordt. Witte strandhuisjes hebben plaatsgemaakt voor kleuriger exemplaren, maar ook grootschaliger gebouwen als Casa Confetti in Utrecht en Het Centrum voor Levenswetenschap in Groningen zijn een stuk speelser van toon dan de architectuur van de vorige eeuw..

De bekroonde fotograaf heeft niet alleen maar aandacht voor de opvallende objecten, ook in de openbare ruimte spot hij allerlei nieuws als de zandplaat voor de kust van Zuid Holland, het E3 strand en Eersel, een zoneiland in Almere en een nieuw park in Leidsche Rijn, bij Utrecht.

Elk hoofdstuk opent met een spread van een van de provincies, waarna gevarieerde onderwerpen volgen. Opvallend zijn foto’s van een kunstwerk bij een kantoorplein in Utrecht, een aquaduct bij Heeg en een immens grote gelijkvloerse kruising in Ede, charmant zijn de inkijkjes in een paardenmarkt in Hedel, een museumtuin in Boxtel en de Vogel Rok in de Efteling. Het zijn deze intieme foto’s die dit vierde boekje net even wat extra’s geven.

Pagina 138-139 trekt mijn bijzondere aandacht. Hier zijn tien achtertuinen van eengezinswoningen te bekijken. Bij een van deze tuintjes viert de Gamma of een andere grootgrutter in beton hoogtij. In een tweede tuintje ligt centraal een obligaat vijvertje zoals je nog maar zelden ziet, een derde tuintje is als heus kinderspeelparadijs ingericht. Een volgend boekje van Tomeï zou wat mij betreft geheel met achtertuintjes gevuld mogen worden.

De fotograaf is ook over de tijdelijke tentoonstelling Floriade in Venlo gevolgen. Op pagina 282 en 287 is prachtig te zien dat alleen niet zo kundige ontwerpers cirkels gebruiken bij de inrichting van de ruimte. Een cirkel is namelijk alleen maar een cirkel wanneer deze… van bovenaf wordt gezien!

Er staan ook herkenbaar Haagse zaken in dit vierde deel. Er is geen groter contrast denkbaar tussen de wildwaterbaan Dutch Water Dreams in Zoetermeer en de Utrechtse Baan en tussen de Grote of Sint-Jacobskerk en de nieuwbouw van Wateringen. Het wordt zo wel erg duidelijk dat we heus niet overal trots op hoeven zijn.

Van Friesland tot Limburg laat Tomeï zien dat hij kunst om de ‘kritische invlieghoek’ te vinden en vast te houden, nog steeds beheerst. Dit vierde boekje is wederom een juweeltje van een document, dat de opnieuw de nieuwsgierigheid van het kijken over de schutting van de buren volop bevredigd.

Uitgever Scriptum Publishers, 304 pagina’s, tekst in Nederlands en Engels. Prijs 18,- euro.

Bij dit boekje hoort een gratis app, waar 75 extra foto’s te bekijken zijn, een uitgebreide versie van de app bevat 400 extra foto’s, deze kost 0,79 cent.

Bekijk de video in andere formaten.

Mooie uitzending over 070 Racing. Illegaal, maar wel leuk en gepassioneerd. Beter dan inbreken. Het kan legaal op Zandvoort, maar er zijn maar 6 races per jaar. Das niet genoeg. Das ook Den Haag!

We moeten dromen
In plaats van ons te verdoven met negatief nieuws

Zie:

• shop.holstee.com/pages/about →
• blog.holstee.com →
• mylife.holstee.com →

Ik ben altijd van de cijfers geweest, geen idee hoe ik uiteindelijk ben geëindigd als dichter. Nog steeds onthoud ik sportuitslagen van sporten die ik nooit, zelfs niet als mijn leven er van zou hangen, wil beoefenen. Maar ik lees de uitslagen en krijg ze niet meer uit mijn hoofd. Vraag me wie de wereldkampioen zomercurling was in 1975 en ik geef je alle namen van dat
Canadese team. Niet dat ik iets tegen woorden heb, woorden zijn ook ok, maar cijfers daar gaat het om. Alles in het leven valt te vangen in cijfers. En alleen daarom al kon De Gemene Deler van Maarten van Roozendaal niet beter beginnen dan het deed.

In een uitverkocht Theater de Regentes. Heb ik al gezegd dat dat open moet blijven? Bij deze dan: De Regentes moet open blijven. We laten ons niet eerst een zwembad en nu weer een theater afpakken. Teken allemaal de petitie online deregentes.nl/nl/steun-de-regentes of ga even langs in de Weimarstraat.

Terug naar de cijfers en van Roozendaal, gaat in zijn programma op zoek gaat naar de Gemene deler. ‘Wat we allemaal gemeen hebben is dat we van de twee belangrijkste momenten in ons leven niets weten. Niemand weet nog iets van de eigen geboorte en na de dood is het afgelopen, dus daar kun je je te zijner tijd ook niets van herinneren.’ Aldus van Roozendaal en daar valt geen speld tussen te krijgen. Naast deze overeenkomst overstelpte hij het publiek met een hele rij aan cijfers over de gemiddelde mens, hoeveel botten we hebben die ons bij elkaar houdt, hoe vaak we ademhalen in een minuut, hoeveel ons haar groeit in een jaar, onze nagels in een maand, hoeveel schuld we hebben, hoe vaak we verhuizen en dat we 1,6 kinderen krijgen. Nog veel meer cijfers volgen en of ze nu echt komen uit onderzoeken of dat hij voor een aantal zijn grote duim heeft geraadpleegd (ik vond de haar- en nagelgroei nogal minimaal) doet er niet toe. De zin ontbreekt me om alles te controleren.

Een heel belangrijk cijfer is dat wij, de DWDD-generatie, ons slechts zo´n kleine 60 seconden kunnen concentreren op een liedje. Om het publiek ter wille te zijn belooft de zanger ons dus een programma met alleen maar liedjes van ±55 seconden. 75 in de 1¼ uur die het programma duurt. Gelukkig breekt hij na een aantal korte liedjes, met het lied ´Alles gaat over Wilders´ als hoogtepuntje zijn belofte. Hij zingt een heel mooi lied over de jaren 80 toen de bom ieder moment kon vallen en het leven in een kraakpand. Het publiek doorstaat de test met verve. Er moeten dus om aan dat gemiddelde te komen mensen zijn, die zich nog veel korter dan 55 seconden kunnen concentreren. Hoogtepunten in zijn programma zijn een lied over een man die vertelt over zijn fijne buren. Vanachter zijn raam observeert hij en vertelt hij tot in de details over het leven van deze buren. Zonder commentaar, slechts de ondertoon verraadt met een mengeling van cynisme en afgunst iets over de glurende man.

Dat bespieden komt ook weer terug in het lied ‘Ik ben de man die naast me staat’. Over camera´s die ons overal volgen en dat het soms prettig is omdat het gevoel geeft niet alleen te zijn, maar op een slechte dag wekt de wetenschap dat er voortdurende meekijkt over je schouder woede en achterdocht.

Het lied over zijn onzekere dochter ten slotte is ontroerend. Hoe vaak hij zijn dochter ook vertelt hoe mooi ze is het helpt niet. Ze is te onzeker om te geloven dat dat echt zo is. Ze zal het later pas zien wanneer ze een jaar of veertig is en de foto´s van toen bekijkt.

Met de Gemene Deler heeft Maarten een mooi programma afgeleverd en weer een aantal ijzersterke liedje toegevoegd aan zijn toch al indrukwekkende repertoire.

Gezien, donderdag 17 mei in Theater de Regentes

Ik denk dat dit wel een initiatief is dat laat zien hoe belangrijk Social Media (in dit geval Facebook) voor veel mensen in ons dagelijks leven is. Aan de andere kant vind ik het ook raar. Hebben we door de komst van social media zoveel bevestiging nodig?

“wow, 2000 likes! die moet ik hebben!”

Wat denken jullie, is dit een grappig, triest of innoverend idee? Ik ben er nog niet helemaal uit, maar ik denk dat dit wel laat zien waarom Facebook 104 miljard dollar waard is.