Dat was Brabant. Hoewel de straten door sneeuwschuivers allemaal schoongeveegd waren en men normaal kon lopen viel mijn moeder op een stoep. In Den Haag heb ik nergens een sneeuwschuiver gezien. De straten in de nieuwe straat waar ik woon zijn zo wit en zo glad als maar zijn kan. Er wordt nergens in kleine straten gestrooid. Als je in Den Haag woont moet je het er maar mee doen.

[Foto gemaakt door Maurits Burgers.]

Ik kon de fiets lenen van m’n moeder dus ik trapte in de stromende regen naar het ziekenhuis met achttien ingelijste foto’s. En plotseling, onderweg, dacht ik ineens: Waar is het verkeer?

(Foto gemaakt door Backratze en de weg is er eentje uit Duitsland, maar het gevoel was hetzelfde.)

don't drink and drive

Afgelopen week sprak ik een rasechte Hagenees die pas geleden gezellig in het zuiden naar een festival was geweest. ‘Ze beginnen daar al rond twaalf uur te drinken en zijn rond zeven uur straalbezopen!’ Nu verbaasde ik me al dat ze nog zuidelijker, in België, rond elven al een pintje pakken. Ik was even vergeten dat ze er in Brabant ook wat van kunnen.
Tijdens Duketown, een paar jaar geleden, bij ‘m’n Tante’ (zo heet dat café) stonden de moeders rond vijven al op de bar en niet omdat ze de spinnenwebben van de lampenkappen wilden wegpoetsen.

Het leven lijkt één groot feest in het Brabantse land, vooral als Carnaval om het huukske gaat kijken, maar ja, ik moet eerlijk bekennen, ze starten vroeg en slapen dus snel, die Brabo’s. Het is daarom ook best frappant dat er steevast tegenover of naast de kerk een kroeg zit. Misschien omdat ze vroeger eerst hun zonden moesten overdenken in het biechthokje om erna stevig de zuip erin te zetten. We drinken per slot van rekening voor de gezelligheid maar soms ook om te vergeten.

Zelf ben ik wederom niet zo’n ultieme Brabo; ik drink zelden. Ooit een glaasje wijn maar daar blijft het dan ook bij. Ik ben één keer straalbezopen geweest omdat ik tijdens een feestje alles door elkaar gedronken had. Ik werd in een busje door vrienden thuis afgezet en had tijdens die rit verschillende mensen ‘de waarheid’ verteld. Eenmaal thuis zag ik het huis van de buren voor mijn huis aan, ik bedoel het leek op elkaar, en dus trapte ik middenin de nacht stennis. De buurvrouw in haar kamerjas kon dat niet zo waarderen. Bovendien viel ik nog in een heg. Niet charmant dus.

Voor alle Hagenezen, Hagenaars en Brabo’s geldt wel: we zoeken allemaal een Bob. En die Bob blijft nuchter.

[Foto gemaakt door Marco Gomes. CC.]

Zoenen. Drie plakkers op de wangen. Bij het zien én weggaan. In Brabant is, soort van, de regel: ken ik jou nieh, dan gif ik oe een hand. Ken ik jou nieh en weet ik nieh wat ik ervan moet maken, hou ik m’n handen in de zakken. Ken ik oe wel dan zeg ik: Heeeeey! en steek munne hand op als ik oe zie. Ken ik oe wel maar zie ik oe amper, dán geef ik drie zoenen. Dus familie wah ge inne kir in het jaor zieh, deh meugde zoenuh.

Toen ik pas hier woonde raakte ik helemaal in de war als ik mensen ontmoette. De ene na de andere vage bekende kwam naar me toe gelopen en begon me ineens drie keer te zoenen. Sjezus, wat wás dit? In Brabostad schoven we gewoon aan! Nog meer verwarring als ik dan eindelijk geleerd en onthouden had dat er gezoend ging worden en werd er helemaal niet gezoend? Wat waren nou de regels dan?

Sowieso is het een persoonlijk ding; je eigen comfortzone en de onzichtbare cirkel die iedereen heeft wanneer een vage bekende wel of niet te dichtbij komt. Als iemand die ik een beetje ken bijvoorbeeld zijn mond iets te dichtbij mijn mond plaatst is het feestje gauw over.
Ik ben eraan gewend geraakt hoor. Dat gezoen in het Haagse. Men zoent gewoon graag en veel. Drie plakkers op de wangen. Het heeft wel wat.

En het is dus nu niet de bedoeling dat als ik je al een paar jaar ken en ik je tegenkom je ineens afstand bewaart en het gooit op een ‘Heeeeey!’

[Foto gemaakt door Phil King.]

Judith haalde het al aan: ‘Mijn schoonzus vindt iedereen in Den Haag niet sociaal, mensen komen niet zomaar langs en vooral..wij in Den Haag zouden niet van gezelligheid houden. Nou, daar houden we best van..maar dan wel gezelligheid op afspraak!’

En het klopt. Ik heb er een teringhekel aan hoor, dat de achterdeur in het Brabantse altijd open staat en dat Jan en Pietje en ook nog Klaasje via de achterdeur naar binnen lopen alsof het hun eigen huis is! Bij vele Brabantse families zit het de hele dag bommetje vol met familie en vrienden, wordt er voor-, hoofd-, en nagerecht van één bord gegeten en paft men een sigaretje in de tuin na afloop.

Wat dat betreft vind ik het dubieus dat er veelal in het Zuiden des Lands mensen op de PVV stemmen. Zij zouden eens in de keuken moeten kijken van hun Marokkaanse of Turkse buren. Eén en al hetzelfde. Ik bedoel maar, of je andijviestampot met een kuiltje jus eet of een bord lamsstoof met couscous, die achterdeur blijft open.

[Foto gemaakt door Gerard Stolk.]

Als het gaat om service in het uitgaansleven mis ik Brabant. Zo zijn er hier eetcafe’s, brasserieën of vergelijkbare plekken in Den Haag die wars zijn van service aan het tafeltje. Men is niet bereid een extra meter te lopen, niet om te vragen of je een kop koffie wilt, alleen om de lunch te brengen. Waarvan ik dan denk: wat is hier logisch aan?
Volgens mij heb ik daar al eens over geschreven, het blijft dan ook een ware ergernis. Brabant loopt wat dat betreft toch wel weer voor deze keer. Service in Brabant is naast het Bourgondische leven helemaal top. Kan niet beter. Net Amerika.

‘Wilt u een grote, of een kleine jus d’orange?’

De eerste keer dat mijn Haagse vriend deze vraag voorgeschoteld kreeg toen we bij een brabantse brasserie zaten raakte hij even van zijn apropos. Hagenezen raken überhaupt nauwelijks van hun apropos, dus je kunt je voorstellen. Dat de ober ook nog eens een paar keer kwam vragen of het lekker smaakte, hij nog iets voor ons kon doen, of dat hij een nieuw pilsje kon brengen want het glas was leeg, was helemaal bijzonder. Immers, op de Grote Markt in Den Haag knikken ze een beetje met een strak gezicht en lopen echt geen extra meter om te vragen of het goed smaakt.

Wat mij ook opviel was, toen ik pas verhuisd was, dat er in het Haagse nauwelijks rekening gehouden wordt met etende kids. Nu zou je de vraag kunnen stellen of je überhaupt die jengeltjes meeneemt om gezellig te gaan uiteten, maar als je dat nu wel wilt doen wordt in Den Haag bijna nergens rekening gehouden met kinderstoeltjes, kleurplaten, spelletjes en allerlei andere kinderpret. Let wel, wil je als gezinnetje hip en cool uiteten op de Grote Markt, moeten je kids natuurlijk wel een beetje dimmen. En kinderen hebben nu eenmaal een spanningsboog van een ini-mini elastiekje. Hou ze alsjeblieft bezig met entertainende spullen.

Gisteren zat ik in het Gelderse op het enigste terras onderhand van Wijchen. Ik seinde een meiske die een beetje loensend mijn kant op kwam. Ik hield mijn adem in want ze struikelde bijna over de uitgestoken voeten van een lange meneer met grote voeten.

‘Wat kan ik voor u doen?’
‘Een 7up graag.’
‘Wilt u een grote of een kleine 7up?’

Blijheid. Ware blijheid.

(Foto gemaakt door Fabio Bruna.)

Het contrast tussen harrggd en zacht is op z’n ‘zachtst’ gezegd enorm. Ik kan je niet meer de letterlijke bewoordingen van Karel Kanits meedelen maar het is ongetwijfeld tenenkrommend. En het gaat niet eens zozeer om de uitspraak dan wel het volume.

In Brabant zijn ze gewend niet zo hoog van de (kerk)toren te blazen. Doe maar gewoon, dan doede ge al gek genoeg, war. Uberhaupt is stemvolume minimaal, tenzij je een halve boer bent en als een idioot staat te schreeuwen naar iemand aan de overkant van de straat. Er is en blijft natuurlijk een verschil tussen aangepaste brabo’s en idioten, maar datzelfde geldt ook voor aangepaste Hagenezen en idioten. En dat hou je overal.
In Den Haag is alles haarggd. Als een Hagenees in een brabants restaurantje zou zitten zouden alle Brabo’s meteen weten wie er uit het westen kwam. Hagenezen zijn volop aanwezig; in postuur, eigenheid en qua praatjes. Want lullen, dat kan een Hagenees als geen ander.

Wat ik erg vervelend vind is het gesmiespel in Brabant. Als iets je niet zint, als je het ergens niet mee eens, als je mening wordt gevraagd, zeg het dan gewoon. Ga niet achter iemand’s rug zitten smiespelen en fluisteren. Daar houdt niemand van en is bovendien een beetje oneerlijk. In Den Haag ligt, wat dat aangaat, alles open en bloot op tafel. Of straat. Of in een winkel.
Zo was ik pas wonende in het mooie Haagse toen ik op een middag in de Etos stond en iemand iets poogde mee te nemen wat niet van hem was en als het wel van hem zou worden er nog niet voor betaald was.
In plaats dat het personeel de man in een kamertje zette en onder vier ogen een harggtig woordje met hem sprak gingen alle registers en plein publique open.

‘Hey! Meneer! Wat doet u daar? Dat gaat we dus niet doen he! Leg terug!

[Foto gemaakt door Brendan Adamson.]

In Den Haag heeft gros van de mensen een bijnaam blijkt. Ik weet niet wat de mijne is, en misschien wil ik het ook helemaal niet weten, maar ik kan me zo voorstellen dat je er niet bijhoort als je gewoon Karin blijft heten. Ik ken een Zebra, Bommetje, Silverbatje en sinds gisteren een Boozy. Een kale, flink getattoeerde Popeye die rap van tong is. Puur Gelul natuurlijk.

De zaal zat vol met mensen uit Den Haag en omstreken. Men luisterde naar Karel Kanits die het wormvormig aanhangsel dat Limburg heet flink van katoen gaf waardoor ik later dacht, toen Christophe Vekeman ging dichten, wat Belgie dan niet moest voorstellen. Christophe was strak gekleed. Zijn puntleren laarzen en zijn op maat gemaakte spijkerbroek zorgden ervoor dat ik een beetje afgeleid was. En af en toe vroeg ik me echt af waarom sommige volwassenen hun kinderen meegenomen hadden. Het was overduidelijk 18+ bij tijd en wijlen, zullen we maar zeggen.

Hugo Borst was een verrassing. Nee, niet omdat hij een paar blaadjes bij had van vroegere columns uit de krant en een krantenknipsel, maar dat hij in het eggie veel langer is dan ik dacht. Wat gek soms, dacht ik, terwijl Hugo rustig voorlas, dat televisie zo vervormt. Hugo is gestopt met die ranzige voetbaljournalistiek. Hij treedt nu op in Puur Gelul.

En dan als laatste een Amsterdammer die zijn eigen achternaam drie keer moet uitleggen aan het publiek. Harry Glotzbach liet me gelukkig huilen van het lachen. Maar zijn opmerking over twitter voor vrouwen (Twetter) klopt in deze niet. Hij vond het zo zielig dat vrouwen hun emoties niet kunnen uiten in 140 tekens.

Harry, in Den Haag zijn het de mannen die gewoonweg niets kunnen inkorten, afkorten en samenvatten! Dat lult, en lult en lult maar raak. Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Tijdens het slapen, voor het slapen, op de w.c, en God weet waar nog meer, en het is alleen maar gelul! Gelul!

Het is vandaag Koninginnedag en is alles oranje, eten we oranje tompoucen en zitten we voor de buis te hangen om naar Koningin Bea te kijken in Thorn en Weert of lig je tot een uurtje of twee minstens op een oor want gisterenavond ben je helemaal uit je plaat gegaan tijdens het Live I life Life I Live festival en lig je met groen verlept polsbandje in je nestje te ronken.

Mijn pa viert vandaag zijn verjaardag, hij wordt vijf-en-zestig, en ik vier een beetje een soort van jubileum. Ach, je moet altijd reden hebben iets te vieren, zeg ik altijd, want ik ben vandaag officieel twee jaar aanwezig en verblijvende in het altijd en immer mooie oh oh Den Haag.

Gisterenavond zat ik met een aantal Haagse (en een Leidse) tweeps Hopjes en mannelijke appendix heerlijk te eten in de buitenlucht en keek ik een beetje om me heen en was ontzettend blij en tevreden met de mensen die ik hier ontmoet heb sinds twee jaar geleden. En dat ik naar zoveel leuke Haagse plekken ben geweest, front- en backstage en zelfs een heel klein beetje het Haagse accent heb overgenomen, zo schijnt.
Mijn werk hier gaat goed, deze stad voelt te gek en past als een jasje en ik wil hier nooit meer weg.

Toch blijven Haagse eigenaardigheden spelen zo nu en dan. Zo blijf ik heimwee houden naar het frietje speciaal, tringel ik nog steeds fervent op mijn fietsbel, houden Hagenezen van ADO en hou ik van Carnaval en vloek ik er helaas wel meer op los. Er is echter een trauma wat ik heb opgelopen sinds ik hier woon. De $#$@! tramrails.

Het is heerlijk vertoeven in het zonnetje op de terrasjes op het Plein, Grote Markt of bij Florencia. Genoeg keuzes hier. In de stad waar ik vandaan kom kon (kun) je kiezen uit drie plekken en dan vocht iedereen bijna om een plek wel of niet in de zon. Bovendien was (is) alles op zondag potdicht. Je moet het in Brabant nog steeds doen met een rustdag. Met pasen helemaal.

Het is hemels om met dit mooie weer de fiets te pakken om naar het strand te gaan. Voorheen tufte ik dan met een snikhete trein richting Nijmeegse Waalkade want daar was tenminste nog een beetje water en dreven er nog wat bootjes langs. Het dichtstbijzijnde vakantiegevoel ook al was het weekend. In Brabant heb je kleine oppervlaktes die een beetje licht zand kennen zoals de Geffense Plas.

Eigenlijk hoef je niet meer met vakantie als je in Den Haag woont. Binnen een fietstocht ben je in een andere wereld. Nu bedoel ik niet de mensen die rondstruinen op de boulevard met een dikke puntzak friet in een te kleine bikini maar helemaal daar op het Noorderstrand waar je onderuit kunt liggen op je meegenomen badhanddoek, met je flesje koude drinken en je zonnebril.
Dat is nog eens wat anders dan mijn vroegere balkonnetje waar ik ooit met stomme kop in bikini plaatsnam waardoor mijn onderbuurman wakker werd en begon te roepen: ‘Hallo buurvrouw!’

Sommige dingen in het leven zijn gratis en voor niets. Dat is de zon, de zee en het uitzicht. Fijne paasdagavond nog!

(foto gemaakt door Karin Ramaker.)