Chuck Deely, de beroemdste straatmuzikant van Den Haag en omstreken kon weer lachen vandaag. Als eerbetoon aan de Haagse straatartiest trad het wereldberoemde Residentie Orkest vanmorgen samen met Chuck op in de doorloop van en naar het Centraal Station.

Te laat op het werk komen had men er graag voor over om deze unieke gebeurtenis mee te kunnen maken. Chuck heeft het zwaar in deze tijd. Onlangs is hij nog ziek geweest. En het straatleven is harder geworden, veel mensen houden de hand op de knip. Dus de inkomsten lopen terug en de schulden worden hoger en hoger.

Chuck heeft eerder met het Residentie-orkest opgetreden. Enkele leden van het orkest bedachten dit eerbetoon om hem er weer een beetje bovenop te helpen. Het werd een ontroerend begin van een mooie woensdag in mei, vandaag. Iedereen bleef luisteren en kijken naar dit unieke optreden. Ondertussen werd er gecollecteerd. De gehele opbrengst ging naar Chuck om hem te ondersteunen in deze moeilijke tijden.

Walk the Line Festival 2012 – Dag 2, 12 mei 2012

De tweede dag begon met wat achteraf voor mij het optreden van het weekend bleek te zijn; Anna Aaron. Terwijl ik op een festival als dit vaak vecht met de neiging om snel weer verder te kijken bij een ander podium, viel vanaf de eerste tonen deze onrust weg. Hier wilde ik blijven. De liedjes van Anna Aaron zijn vaak bedrieglijk mooie folk(rock)songs en vormen een contrast met de wat donkere teksten vol symboliek, die zwaar beïnvloed zijn door mythologie. Zelf zegt ze daarover dat ze in haar liedjes de behoefte heeft te laten horen hoe wanhopig de menselijke ziel is. Het contrast, maar ook de afwisseling met steviger nummers en de stem van Anna zorgden ervoor dat het optreden geen moment verveelde en dat ik het jammer vond toen het afgelopen was en de festivalplicht weer riep.

Mijn eerste stop maak ik in de kleine zaal van het Paard waar de zanger van Tungg met zijn nieuwe project de Diagrams staat. Ik ken Tungg, het is een band die opkwam met de folktronica stroming begin deze eeuw. Een experimentele stroming in de folk die werd gekenmerkt door het gebruik van vreemde electronische geluiden en instrumenten. Tungg is een band die er uitsprong in deze stroming doordat ze niet doorsloegen in het experiment en sterke liedjes maakten. Diagrams gaat verder op dezelfde weg.

Terug naar het Nutshuis, waar de mensenstroom bij de uitgang verried dat Vadoinmessico net klaar was met spelen. In de Supermarkt luisterde ik een paar nummers lang naar Great Mountain Fire, een indieband die er niet echt uitspringt. Van Paul De Meyer in het Paardcafé, een Belgische singersongwriter, pik ik de laatste liedjes mee. Ik had er nog wel een paar van hem willen horen. Via een stukje lofi van White Arrows in de Zwarte Ruiter, een half nummer van Liz Green, een jazzy singersongwriter in het Nutshuis stortte ik me in het Hiphopgeweld van het Amerikaanse Doomtree, in een halfvolle grote zaal van het Paard. Vier rappers en twee dj´s. De rappers sprongen vanaf de eerste beat vrolijk over het podium, met sterke boze raps. Ik voelde ondertussen de laatste wedstrijd van het seizoen, een 3-2 overwinning tegen kampioen Voorschoten, in de benen zakken. Ik besluit achter in de zaal op een blok verder te genieten. Van Doomtree en van onze tweede/derde plaats in de eindstand. Qua scheldwoorden haalden de rappers het niet bij wat er ‘s middags te horen was op het veld.

Vol verwachting liep ik naar het Humanity House waar de dochter van Richard en Linda Thompson op ging treden met Dead Flamingos. Folk is vaak een familiezaak. Zo heb je bijvoorbeeld de Waterson: Carthy clan, de Wainwright: MacCarriggle familie en blijkt naast zoon Teddy Thompson ook dochter Kami net naast de boom te zijn gevallen. Met haar partner James Walbourne zette ze een ijzersterke set neer. Om de beurt namen ze de leadzang en tweede stem voor hun rekening. Op mijn lijstje stond ook nog Crybaby. Deze zanger heeft mijn grote held Morrissey als inspiratiebron. Het lukte me echter niet om me los te rukken van de Dead Flamingos. Na het laatste applaus spoedde ik me naar het Nutshuis, om voor de tweede keer deze avond geconfronteerd te worden met een mensenstroom.

In de Zwarte Ruiter was ik ruim op tijd voor mijn laatste stop, die Fever Fever heette. De soundcheck van de band die als girlpowerpunk in het programma staat, beloofde veel goeds. Het feit dat de drummer een man is deed daar niets aan af. Fever Fever gooide vanaf de eerste akkoorden de beuk erin. Met een flinke portie nadreunende punk in mijn hoofd liet ik de Grote Markt achter me.

Walk the Line Festival 2012 – Dag 1, 11 mei 2012

Het kan maar zo dat ik dit weekend rondliep op de laatste editie van het Walk the Line Festival. Een festival waar je als liefhebber van popmuziek nieuwe bands kan ontdekken.
Dat wil zeggen bands ontdekken die al door programmeur Michel Behre zijn ontdekt.
Onlangs wees een onafhankelijke commissie, die het kunstenplan beoordeelde de aanvraag voor structurele subsidie af. De reden die deze wijze dames en heren gaven was dat er teveel onbekende bandjes spelen op Walk the Line. Het is zoiets als een giraffe verwijten dat deze een lange nek heeft of een olifant zijn overgewicht en valse getrompetter.
Op een zelfde lompe manier werden ook andere aanvragen afgeserveerd. Dichter aan Huis, Literair theater Branoul, Theater Zeebelt,Theater de Regentes, het nieuwe Haagse literaire tijdschrift Extaze en zo kan ik nog even doorgaan. Natuurlijk kan de gemeenteraad het advies in de wind slaan of delen ervan niet overnemen en dat zal misschien ook wel gebeuren met de kritiek vanuit de raad, die in de commissie te horen was. Maar het bezuinigingsbedrag staat vast en dus zouden er moeten dan andere slachtoffers vallen. Wordt binnenkort vervolgd en nu over Walk the Line 2012.

Ik hou van giraffen met lange nekken, olifanten met overgewicht en festivals als Walk the Line waar onbekende bands van zich kunnen tonen aan een groot publiek. De zeven podia van Walk the line bevinden zich rond de Grote Markt. Met het Nutshuis en het Paard als verste punten. Ik ben de hele avond heen en weer gelopen, om de ene keer snel weer weg te lopen zoals bij Willy Young die op papier veel beter was dan op het podium. 50´s rock en roll met beats en samples die zorgen voor hedendaagse klanken. Dat klonk veelbelovend. De band was ok. De zanger leek een rock n roller, maar dacht dat hij met wat bij de stijl passende kreten weg kon komen. Het ontbrak hem echter aan lekkere rock´n´roll melodieën met pakkende refreinen. De andere keer bleef ik staan tot de band klaar was zoals bij Beth Jeans, ze stond niet op mijn lijstje wat ik na wat voorstudie had gemaakt, maar ze verraste me volledig. Ze speelde een geweldige set catchy songs met rock ´n´roll en countryfolk invloeden. Haar stem ging omhoog, omlaag en af en toe schreeuwde ze het uit. Dat was rock ´n´roll. Soms was ik net te laat en hoorde ik slechts het laatste nummer zoals bij Raspy Stone, jammer want wat ik hoorde smaakte naar meer. Bij Ron Pope in het Humanityhouse keek ik door de deuropening en hoorde ik een paar mooie ingetogen singer songwriter liedjes voor ik weer verder moest.
Hoogtepunt van de avond waren de Britse bands the Magic North en de de indieband Tellison. Magic North betoverde met een afwisselende set sfeervolle folky popsongs.

Na de meer ingetogen muziek van the Magic North liep ik de Zwarte Ruiter in voor Tellison.
Tellison is een indieband waar ze in engeland in lijken te grossieren. Mooie liedjes met gitaren die hier en daar zorgen voor scherpe randjes. Het was een mooi punt om het voor gezien te houden, maar ik had de Bombay Bicycle Club nog op mijn lijstje staan. Helaas de enige act met een redelijk grote naam, viel me wat tegen. De stem van de zanger irriteerde me, vreemd want van wat ik van hen had geluisterd op YouTube beviel me wel. Ik pakte mijn fiets en reed de Boekhorststraat in op weg naar huis.

Heel veel mensen hebben een geweldig concert gemist

Theater de Regentes / Warsaw Village Band / 9 mei 2012

Woensdag 9 mei in een nog niet eens voor de helft gevulde grote zaal van Theater de Regentes speelt de Warsaw Village Band. Er zijn zo´n 50  à 60 mensen afgekomen op deze avond. De Warsaw Village Band geniet in de folkwereld een zekere bekendheid en ze treden dan ook met succes op op de grote folkfestivals.
In Den Haag hebben blijkbaar nog niet genoeg mensen kennis genomen van het werk van deze band. De Warsaw Village Band speelt op zeer energieke wijze een mix van traditionele Poolse folk met trance- en dance-invloeden. Op het podium vooral akoestische instrumenten als violen, dulcimer, contrabas, handdrums, vanaf de mengtafel achterin de zaal worden de dancegeluiden er doorheen geweven. De muziek begint bij de stuwende ritmes van de handdrums en de basloopjes, die de violen opjagen, de dulcimer voegt daar mooie heldere snelle melodieën aan toe. Af en toe vervangt één van de violistes haar viool, voor een Middeleeuwse Poolse viool.

Het publiek reageert enthousiast, maar de setting nodigt in tegenstelling tot de muziek niet uit tot dansen. De band daagt mensen uit naar voren te komen, maar niemand waagt de eerste stap. De mensen blijven zitten in hun luie stoelen en de vloer tussen podium en eerste rij blijft de band scheiden van het publiek. De fotograaf is de enige die zich over de dansvloer beweegt. Hij beweegt soepel met de camera van links naar rechts op zoek naar de juiste plaatjes.
Eén van de drummers doet de aankondigingen in het Engels. Eenmaal vergeet hij dat hij in Nederland is, wanneer een aantal mensen in het Pools dingen roepen naar de band. Hij reageert in het Pools en doet ook de daarop van de weeromstuit ook de volgende aankondiging in die taal.
Anderhalf uur lang speelt de band en onder luid applaus keren ze nog één keer terug voor een toegift van twee nummers. Een prachtig concert van een band die meer publiek had verdiend.

Voor iedereen die er niet was en nu spijt heeft:

Er zijn een paar dingen die je niet moet doen op een festival. Een gelegenheidskoor Imagine laten zingen. Ik vind dat er überhaupt de komende 50 jaar een totaalverbod op het zingen van dat lied moet komen. Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het een mooi lied en de tekst kan ik me helemaal in vinden. Maar het is kapot gezongen, net als Oh, oh Den Haag. Niet meer zingen, niet meer doen! Op straffe van opsluiting in de kerkers van de Gevangenpoort. Met het hele koor. Iets anders wat niet meer zou moeten gebeuren; presentatoren die vooral hard kunnen schreeuwen en vreselijke teksten roepen als: ‘Den Haag laat je horen’ en meer van dat soort gebral. Dit in plaats van een passende aankondiging die de volgende act recht doet.

Doordat ik zaterdagmiddag moest voetballen in Voorschoten, had ik het grootste deel van het programma al gemist. Het beste was echter voor het laatst bewaard. Rond 8 uur kwam ik de hoek om van de Veerkade. Op het Spuiplein zwol Imagine aan, gezongen door een groot koor. De afkondiging, je raad het al, werd gedaan door een schreeuwende dame met microfoon. ‘Den Haag laat je horen voor…’

Ik kon de neiging om te draaien en weg te lopen onderdrukken. Ik was hier met een missie. Het festival werd namelijk afgesloten door Fischer Z een band die in 1979 debuteerde met Word Salad en deze lp liet volgen door Going deaf for a living (zou dat over diezelfde presentatoren gaan?) en Red Skies over paradise. Daarna volgden met One more twist en Iceberg Model twee solo albums van zanger John Watts en Quick quick slow met the Cry. Ieder jaar een lp en ik heb ze allemaal in mijn collectie. Daarna heb ik John Watts en zijn muziek niet meer gevolgd. Op Crossing Border een paar jaar geleden maakte ik echter opnieuw kennis met de zanger en zijn karakteristieke hoge afgeknepen stem. Ik woonde een indrukwekkend solo-optreden van hem bij in een bomvolle kleine zaal van het Filmhuis.

Op het Bevrijdingsfestival had ik eindelijk de kans om Fischer Z live te zien en die greep ik. Het was gelukkig een grootste hits show met vooral nummers van de eerste 3 Fischer Z albums en het eerste solo album. Met hits als So Long, the Worker, Berlin, One Voice en Marliese. Dat laatste nummer draaide ik veel toen ik kort een vriendin had met die naam, maar dit ter zijde.
Zeer toepasselijk speelden ze ook een nummer over het herdenken van doden, een nummer van een recent album dat ik niet kende. Op dat nummer na kon ik alles meezingen. In mijn hoofd dan, want ik ben niet het type om dat uit volle borst te doen. Het Spuiplein bleef tijdens het concert van Fischer Z goed vol en net als bij de band, waren er ook in het publiek veel grijze mannen met zwarte kleren. Maar ook voor onze soort moeten er concerten zijn. Dat is vrijheid en daar gaat het toch allemaal om op deze dag.

Tot slot nog één ding waar ook eens en voor goed mee moet worden afgerekend. Muzikanten die met twee handen boven hun hoofd gaan klappen en het publiek uitnodigen mee te doen. Maar midden in het concert had ik na al die mooie liedjes reeds een milde stemming en liet ik het passeren zonder te mopperen.

(foto onder Creative Commons BY-ND: Epiclectic)

Voor meer foto’s zie de LILF Flickr groep →

Met mijn oordoppen in hoor ik de geluidsdruk, niet in mijn oren maar in mijn borstkast. Het geluid staat hard en het Spuiplein staat barstensvol met mensen helemaal occupy te zijn. Ik zie de zanger van Di-rect, Marcel Veenendaal met 70-er jaren zonnebril en driftig met microfoon en een looper in de weer. Klinkt lekker! Kamerbrede grooves worden hier ingezet.

En dat allemaal voordat trompetist Kyteman nog één voet op het Haagse podium heeft gezet…

Je voelt je al snel een ouwe zeurdoos als je het hard vindt. En als het je wat doet denken aan de New Wave van de jaren 80. Het ging er bij het jonge publiek in als zoete koek, die Morning Parade. Dus wellicht dat het aan mij ligt.

*zeurdoos-modus uitzet*

De band gooit Blur, Gorillaz, Keane en Coldplay in hun hoge hoed. En je hoort de invloeden van Damon Albarn terug wiens studio gebruikt werd voor het opnemen van het debuutalbum van Morning Parade. Tijdens hun optreden liep het Spuiplein barstensvol met mensen. Bij de Grote Markt had de politie kort ervoor de boel afgesloten. Daarom liep een groot deel van de mensen linea recta richting het Spui. Een listige zet (kan natuurlijk ook niet anders) aangezien het na dit optreden straks nog wel drukker zal worden op het Spui tijdens de afsluiter Jam De La Crème met trompettist Kyteman.

Morning Parade is een lekker bandje. Volgens een gezonde Engelse traditie. Niets mis mee dus, zegt deze ouwe New Wavert.

P.S. er liep zomaar iemand op mij en mijn lens af. Het had de potentie een leuke foto te worden. #fail Want met heel veel speeksel likte meneer mijn lens in een keer – zonder handjes – ‘schoon’. Daarna liet ‘ie een boertje en tolde ‘ie nog ff op 1 been. Check: