Frans begon er vandaag tijdens het 25e Haags Bakkie over: Arie Theunissen. Kenden we nog niet. Nu wel.

Die beat en dat baslijntje? Juistum:

Iedere laatste zondag van de maand treedt het Maurits Roes Trio op in Café de BieB, u weet wel, bij de oude Bibliotheek, aan de Veenkade. Maurits en trio bestaat uit wisselende muzikanten.
Morgen om 15.00 speelt hij met Thorsten Grau op slagwerk en Stefan Lievestro op Contrabas. Zelf neemt hij plaats achter de vleugel, die daar telkens op bijzondere wijze heen wordt gebracht.

Luistert u alvast naar Cinema | Take I:

Biografie:
Vanaf zijn 4e begon Maurits Roes (02/02/1981, Den Haag) piano te spelen. Hij nam privé les in klassieke muziek waarna hij op een bepaald moment in Jazz geïnteresseerd raakte, vooral omdat hij wilde werken aan zijn improvisatiekwaliteiten. Immers, vanaf jongs af aan was hij al bezig met improviseren. Op de muziekschool Het Koorenhuis kreeg hij les van jazzpianist Tilmar Junius. Deze stoomde hem klaar voor het toelatingexamen van het Koninklijk conservatorium in Den Haag waar hij in 2003 werd toegelaten en in 2007 zijn diploma behaalde. Hij was daar een student van Marc van Roon, Rob van Bavel, Jurai Stanic en Jasper Soffers. Hij heeft ook deelgenomen aan workshops in binnen en buitenland met onder andere John Taylor, Dave Liebman, Billy Hart, Fred Hersch, Kenny Werner en Branford Marsalis en Kurt Rosenwinkel.

Enige hoogtepunten is het uitbrengen van zijn debuut cd ‘ Essential Elements’ uitgegeven op het Haagse label “OAPRECORDS”, waarna hij vervolgens een tournee van drie weken in Italië heeft gehad. Verder heeft hij in 2008 en 2009 met zijn trio opgetreden op het The Haguejazz festival en heeft hij de muziek verzorgd voor de korte film genaamd ‘ Grijns’ welke was genomineerd op het Rotterdam Filmfestival.

Op het moment is Maurits Roes bezig met een uitwisselingsproject met Poolse jazzmusici en zijn er plannen om een nieuwe cd te gaan opnemen met zijn nieuw gevormde trio.
Meer info op www.mauritsroes.com.

Ergens in Haarlem in een CD-shop. In de trein had ik in het Crossing Border krantje over hem gelezen, Spinvis. Iedereen die er zou gaan optreden keek uit naar het optreden van Spinvis. Werkelijk iedereen. Dat moest dus wel wat zijn, die onbekende man. Dus stond ik daar in die CD-shop, hoofdtelefoon op, hoesje van dat eerste Spinvis album in mijn ene en een Bugaboo in mijn andere hand. Mijn dochter was toen nog maar net geboren. Die Spinvis had duidelijk de plaat gemaakt die ik zelf altijd al had willen maken. Jaloersmakend maar onmiskenbaar eigen. Popmuziek was gelukkig nog niet dood.

Dat legendarische optreden op Crossing Border heb ik gemist. Wel heb ik Spinvis diverse malen live zien optreden. De ene keer verrassend goed, bijvoorbeeld in het Paard een aantal jaren geleden een keer of 2. En een paar maal minder goed. Dan hoorde ik een worstelend musicus die teveel naar binnen gekeerd bleef. Terwijl de abstractie en het paradoxale, die zijn studiewerk kenmerkt, uitbleef.

Spinvis nieuwste album “tot ziens, Justine Keller” kwam begin november vorig jaar uit. En dus is de man weer op tournee. Dat wil ik weer gaan zien! Waar? In het Paard, in de Grote Zaal op 17 februari 2012. En wil je ook gaan, bestel dan nu je kaartje want het dreigt uitverkocht te raken zo hoorde ik vandaag van het Paard.

Ik zal verslag doen samen met fotograaf Zilverbat. Voor de thuisblijvers die het zich kunnen permitteren niet te gaan.

[CC BY-ND foto: Mich Leemans]

De Haagse band WOOT is gisteravond de winnaar Grote Prijs van Nederland 2011 geworden in de categorie Rock/Alternative, zie Winnaar: WOOT →

Het werd de kleuterbioscoop Pathe Spuimarkt om Drive te kunnen gaan zien. Die fabriek vol schreeuwende pubers, nog net droog achter de oren, die met lege blik naar hun BlackBerries zitten te staren. Ik zweer het je, er waren er zelfs een paar verstoppertje aan het spelen! Helaas, het was niet anders.

Drive dus. En om het maar gelijk gezegd te hebben: het is een onwaarschijnlijke topfilm! Hij staat bol van de dynamiek. In het begin van de film zit driver Ryan Gosling in zijn auto. Overdag is ‘ie stuntman en ‘s avonds helpt ie louche figureren die een kraak hebben gezet zo snel mogelijk heelhuids thuis te komen. In die eerste paar minuten zie je hem rondrijden in zijn auto. Zacht gezoem klinkt. Totdat de achtervolging wordt ingezet want dan spat het lawaai werkelijk uit de boxen. Poëtisch wordt er omgegaan met geluid en muziek, in het echt klinkt dit nooit zo. Soms worden straatgeluiden helemaal uit het geluidsbeeld weggehaald, gevoelsmatig droom je zo weg van de werkelijkheid. Je neemt als kijker afstand maar bent totaal op je hoede. Geen geluid, eng! Stilte en lawaai als een soort Le Sacre du Printemps omgezet naar film. De meeste films gaan stuk op klote muziek en teveel bombastisch geluid. Het er te dik bovenop leggen. Hier niet.

We horen liedjes die zo uit de 80-erjaren lijken te zijn weggelopen. En tekstueel is er hier en daar een raakvlak met de beelden. Vaak klinkt er helemaal niets. Misschien omdat muziek en geluid mijn vak is, dat het mij zo opvalt, maar in deze film wordt geluid en muziek bijzonder smakelijk ingezet. Nergens als vulling zoals te vaak gedaan wordt, nergens om de boel teveel aan te dikken. Muziek en geluid is een extra laag die het perspectief doet veranderen. Door de verdwenen straatgeluiden kom je echt in die auto te zitten. En word jij Ryan.

De film is tegelijkertijd hard bloederig en zacht broeierig. Een tragische samenloop van omstandigheden brengt geweld en liefde bij elkaar. En ondertussen stuitert de film alle kanten op. Soms als een snelle actiefilm. Soms in rust en vol romantiek. De film draait op die dynamiek, ik noemde het al eerder, wat de film zeer menselijk maakt. Je voelt ‘m.

Regisseur van deze film is Nicolas Winding Refn. Ken je hem niet? Misschien dat de Pusher trilogie een belletje doet rinkelen. De man is zonder twijfel een genie. Mensen die in diepe shit terechtkomen en vanuit angst en wraak gaan handelen dat is voor hem het kernthema. Hij doet dat beter dan Quentin Tarantino. Omdat het niet zomaar een stelletje freaks zijn, die hoewel vermakelijk, niet echt menselijk willen worden. Bij Nicolas lopen de dingen wel geloofwaardig uit de hand. Mijn vriendin fluisterde me op een gegeven moment toe: “dit soort mensen bestaan”.

Dus Pathe Spuimarkt gangers, opa Marco heeft een tip: als je van je pappie en mammie 1 film dit jaar mag gaan zien, doe Drive dan maar. En vergeet dan niet je BlackBerry uit te zetten.

Via online media vernamen wij dat Andy Tielman van de Tielman Brothers gisteren, donderdag 10 november op 75-jarige leeftijd is overleden.

Voor een wat uitgebreider verhaal over de enorme impact die de Tielman Brothers op de Nederlandse en ook internationale popmuziek hebben gehad, zal ik een andere keer in actie komen. Wel wil ik bij deze opmerken dat toen The Beatles in de clubs op de Reeperbahn in Hamburg in 1962 optraden ze daar The Beatles hebben beinvloed. Dat is terug te horen in de sound van de Beatles. En Paul McCartney heeft dit later ook in interviews gezegd. Ook had de wilde act van de Tielman Brothers invloed op hoe The beatles zich live gingen presenteren. En ja, dat gebeurde allemaal begin 60-erjaren in Hamburg.

En de link van Den Haag dan? Simpel: Andy en zijn broers zijn hier opgegroeid. Den Haag heeft naar mijn idee nooit veel respect getoond. Toch zijn de Tielman Brothers van enorme historische waarde en was hun invloed op het ontstaan van de populaire muziek bijzonder groot. Andy was onze grote gitaarheld. En het zette Nederland op de muzikale kaart. En na Andy kwam Jan Akkerman. Nederland, een land die de wereld van de gitaar muzikaal heeft veranderd. Maar vanwege onze weinig trots op kunst en cultuur (onze politiek noemt dat niet eens arbeid maar noemt kunstenaars paria’s van de samenleving) bleef en blijft dat teveel op de achtergrond. Nou, ik ben er potdomme wel trots op!

Ik heb Andy diverse malen zien optreden met zijn Les Paul en een spotlight op zijn glimmende gebit. Andy, rust zacht!

(foto: Marcel van Beek)

De rooie loper lag uit en de ingang was rondom voorzien van ballonen. En de hapjes en champagne stonden al klaar. Wisten ze bij Rock Palace dat ik zou langskomen? Te gek hoor maar ik kwam gewoon ff lekkere gitaren checken. Dus pakte ik meteen een Gibson Les Paul Junior beet.

Rinus Gerritsen & Cesar Zuiderwijk zouden nog een stukkie gaan spelen met The Clarks maar dat moest ik vanwege andere afspraken missen. Rock Palace had er op de poster tussenhaakjes Golden Earring aan toegevoegd. Alsof niemand weet dat die twee in dat legendarische Haagse bandje spelen. Waarschijnlijk weet ook niemand dat Rock Palace van hun is.

Vandaag was de grote re-opening omdat deze klasse Haagse rocktoko nog groter is geworden. En daar mogen moeten we dus best trots op zijn!

(foto: K)

Programma: Eva Meijer, Harry Zevenbergen, de dichters Gilles Boeuf en Lotte Asveld en de singersongwriters Julie Scott en Renée Stevense.

Na afloop plaatjes van de In de rondte dj.

In 2011 maakt Den Haag kennis met In de rondte. Geïnspireerd door het Amerikaanse In the round staan zes dichters, schrijvers, singer-songwriters en muzikanten in een halve cirkel op het podium. Om beurten lezen ze een gedicht of prozafragment voor of spelen ze een liedje. Hierbij spelen, praten en zingen ze in wisselende samenstellingen met elkaar mee.
In de rondte optredens wijken van andere optredens of festivals af omdat de acts elkaar sneller afwisselen en vanwege het interactieve aspect, dat spontaan kan zijn of ingestudeerd.

Voor In de rondte Den Haag verzamelen Harry Zevenbergen en Eva Meijer de beste acts van Den Haag en omstreken. Na succesvolle optredens in de hal van Den Haag CS en in een uitverkocht Theater Dakota maakt In de Rondte op 27 oktober zijn opwachting bij Borderkitchen.

Reacties op de optredens op Den Haag CS en in Theater Dakota:

Gedurende een uur wisten zij vele reizigers en toevallige passanten te boeien met hun meeslepende muziek, briljante gedichten en een vleugje Haagse humor.

Eva Meijer zong een aantal liedjes en begeleidde zichzelf daarbij op de piano. Ze droeg bovendien enkele passages voor uit haar eigen boek: ‘Het schuwste dier’, wat overigens een absolute aanrader is. Harry Zevenbergen weet als geen ander de poëzie dicht bij de mensen te brengen. Renée Stevense speelde meeslepende tonen op de contrabas en wist met haar warme stem het publiek voor zich te winnen. Lotte Asveld tenslotte heeft het voordragen tot een ware kunst verheven. Zij verraste iedereen met onder meer haar gedicht ‘de dealer’.

In de Rondte was lekker afwisselend. Soms werd ik geraakt door een mooi kort gedicht dat in de lucht bleef natwinkelen. En dan weer een lachsalvo om een bizarre woordvondst. Muzikaal zat het goed. Wat een leuke mensen bij elkaar!

Reserveringen via 06-17507890 of harryzevenbergen@ziggo.nl

‘Zelfs de leaders vind ik indrukwekkend’, zeg ik na afloop tegen Sil die mij vragend aankijkt en achterom blikt naar de 3D-sneeuwvlokken waarin zijn naam lijkt te zweven. Niets bijzonders vindt hij blijkbaar na zijn verblijf in Los Angeles waar hij op GNOMON School of Visual Effects de animatietechniek van zijn eigen kunnen verder in klasverband kon vervolmaken en zelfs doceren.
En zijn verbintenis met Rutger Hauer waarmee hij een korte speelfilm maakt, krijgt opeens een actueel naar tintje als gevangene Willem Holleeder een stokje wil steken in het verbieden van de film De Heineken Ontvoering.

Beter maar kijken naar de geweldige intro’s en visuele effecten op de site van deze Cinetoko ‘hot shot’.