Het samenspel van The Wailers is legendarisch. Broeierige grooves waarin iedere muzikant ten dienste van de muziek geen noot teveel speelt. De swing van de zwarte man, de swing van de zwarte vrouw. De hartslag van Afrika.

Gisteren was ik naar Pathé Spuimarkt getogen om de documentaire Marley. Een documentaire gemaakt onder regie van Kevin Macdonald aan de hand van archiefbeelden en interviews met personen die Bob goed gekend hebben.

Chronologisch wordt het levensverhaal van Bob Marley verteld. Een zeer bewogen leven waar op 36-jarige leeftijd abrupt een einde aan kwam door een verkeerd ingeschatte medische diagnose en het negeren van regelmatige check-ups. Bob geloofde dat Jah (God) hem helpen zou. Hij was een aanhanger van de Rastafaribeweging, een beweging die gelooft dat Haile Selassie de reïncarnatie van Jezus is.

Zijn dwepende muziek kan niet los worden gezien van deze spiritualiteit. Toch stond daar een heel nuchter werkelan tegenover. Hoewel veel mensen Bob slechts als een blowende muzikant zien, klopt dat beeld niet. Hij hield zich aan een strikt dieet, voetbalde zeer fanatiek en dat werkte keihard.

De documentaire laat een volledige beeld van Bob zien. In 144 minuten zien we hoe hard Bob heeft moeten knokken om groot te worden, om zo zijn verhaal aan zoveel mogelijk mensen te kunnen laten horen. Opgroeien als half-bloed (zowel blank als zwart accepteert je niet volledig) in een achterbuurt in Kingston Jamaica verkleint je mogelijkheden tot succes. Maar Bob knokte keihard. En werd uiteindelijk de held van het land, bracht mensen samen en loste politieke conflicten op. En dat alles dankzij slechts één ding: muziek. Het koste hem zowat 20 jaar, maar toen hield de hele wereld inmiddels van hem. Omdat hij de mensen liet zien dat alles mogelijk is, als je er maar in blijft geloven en durft te knokken. Het maakte hem onsterfelijk, met die fantastische albums en deze topdocumentaire als resultaat.

Gisteravond waren er alleen op de eerste 2 rijen nog wat stoelen vrij. Jong en oud keek en luisterde eensgezind.

We zullen moeten knokken voor ons geluk.

Stand up for your right!

Bedankt Bob!

De G500 vindt het wiel uit en kraait nieuwe politiek. Alweer nieuw, het oude nieuw is nog niet eens aan puberen toe. G500 je kent ze wel die puisterige wijsneuzen die met grote regelmaat te gast zijn bij de wereld draait door, waar ze vervolgens 15 minuten lang niets inhoudelijks weten te zeggen. Wat ik wel heb begrepen is dat ze willen hervormen, jonge mensen een stem willen geven en dat ze lid worden van zowel de PvdA, het CDA en de VVD. Hervormen met partijen die Nederland met hun marktwerking hebben beroofd van bijna alle publieke voorzieningen en jonge mensen een stem geven die niets zegt. Ja, daar hebben we wat aan.

Ik heb een vriendin die alles wat nieuw op de verpakking heeft staan wantrouwt. Na één was ziet ze al dat hetzelfde product in de oude samenstelling veel beter waste. Na één hap spuugt ze de aardbeienjam weer uit, mopperend dat het er zeker niet op vooruit gegaan is. Dat de ziekenhuizen zijn verkocht aan zakenmannen die adverteren met de beste hartoperaties en nieuwe heupen waarmee u regelrecht naar de Spelen in Londen sprint. Ze kan het niet verkroppen. Hetzelfde met de openbare verkoop van de energiebedrijven, bussen, trams, treinen en het verdwijnen van de PTT. Begin er niet over of je zit voorlopig aan haar vast. Maar ze heeft wel gelijk. Nieuw is meestal niet nieuw en zeker niet beter.

We worden beroofd, mishandeld en belazerd. Niet door straattuig, maar door Villatuig. De hele economische crisis is een leugen. We worden bang gemaakt en aangemoedigd schimmen na te jagen. Het is eigenlijk heel simpel. Er is genoeg eten om iedereen op de wereld obesitas te bezorgen. Er is genoeg van alles, als we maar niet teveel willen. Het is de onwil om de welvaart eerlijk te verdelen, om over te schakelen op een economie van redelijke behoeften niet één van overconsumptie waarin we ons de laatste jaren aan alles te buiten zijn gegaan. Dat de economie krimpt is geen ramp, maar een vereiste om te kunnen overleven.

Wat we nodig hebben is een economie die dienstbaar is aan het welzijn van mensen. Geen crisis op basis van discutabele economische aannames en fictieve waarheden. Ik heb deze week verschillende economen en politici horen zeggen dat ze op het moment zelf de waarheid niet konden zeggen. Maar wat hebben wij aan de waarheid, wanneer het kwaad al is geschied. Ik heb slechts één keer gestemd bij landelijke verkiezingen en krijg steeds meer het idee dat ik deze keer geen keuze heb. Dat ik tegen beter weten in mijn stem uit moet gaan brengen. Ik stem op de radikaal linkse Griekse partij Syriza wanneer deze ook in Nederland meedoet aan de verkiezingen. En waarom niet? Wij hebben met de EU en het IMF politiek dat land volledig ontwricht. Daar mag wel wat tegenover staan lijkt me.

Bij de groep uit Irak zijn inmiddels vluchtelingen uit Somalie aangesloten. De groep in het tentenkamp bestaat nu uit ongeveer 200 mensen en omvat onder andere enkele zwangere vrouwen.

Vanuit de samenleving zijn een aantal burgerinitiatieven ontstaan die deze groep helpen om in hun eerste levensbehoeften te kunnen voorzien. Zo zijn een paar Occupy-vestigingen uit de regio en ook elders in Nederland enkele dagen geleden al begonnen met dekens en andere materialen in te zamelen voor dit kamp. Wellicht dat hun ervaring met tenten hier nog van pas komt. Je zou willen dat dit niet nodig was…
De situatie is nu echter nog schrijnender geworden: werden de vluchtelingen in het tentenkamp eerst nog van water voorzien door bewoners van het asielzoekerscentrum, dit blijkt nu verboden te zijn, aldus de Irakese woordvoerder van de uitgeprocedeerde vluchtelingen. Een onmenselijke maatregel die we tot een aantal jaren terug niet zouden hebben verwacht van de overheid.

Waar mensenrechten geschonden worden door een overheid, zijn er gelukkig nog altijd welwillende burgers te vinden die ingrijpen: een grote actie is op deze dinsdag opgezet via sociale media om de Irakezen in Ter Apel van primaire levensbehoeften te voorzien. Een groep mensen, bestaande uit bloggers, occupiers en andere particulieren is begonnen met een inzamelingsactie. Zij moedigen mensen aan om langs te gaan bij het kamp in Ter Apel, goederen in te zamelen als voedselpaketten, medische supplementen, tenten, veldbedden en dekens. Vanuit diverse locaties wordt water aangevoerd. Ongetwijfeld zal hiervan de komende dagen nog veel meer nodig zijn. Ook worden mensen aangemoedigd om langs te gaan, een praatje te komen maken en foto’s te nemen van de situatie ter plekke.
Terwijl ik dit schrijf wordt er in Ter Apel gewerkt aan een postadres om hulpgoederen in te zamelen. Stichting Hulp Uitgeprocedeerde Vluchtelingen te Emmen heeft rekeningnummer 10.91.25.452 beschikbaar voor noodhulp voor deze mensen.

Laten wij hopen dat deze situatie de komende dagen verbetert. Het kan toch niet zo zijn dat in Nederland, een ‘beschaafd’ westers land, mensen primaire levensbehoeften ontzegd worden door een groepje kille bureaucraten?

(foto onder Creative Commons BY licentie: Cycling Octopus)

Update (redactie): inmiddels wordt er steeds vaker hulp aangeboden. Ook worden er livestreams ingezet. Item NOS (bron):

Als je als bedrijf een tijd lang meer uitgeeft dan er aan inkomsten binnenkomen word je failliet verklaard.
De Belastingdienst vindt je dan een zakelijk suffertje.

Als je als persoon een tijd lang op de pof leeft en allerlei leningen aangaat die je op den duurt niet kunt terugbetalen, dan word je uiteindelijk op straat gezet.
Dan vindt iedereen je de sukkel van de samenleving.

Maar als je het land bestuurt…  En zelfs als je minister van Economische Zaken bent dan mag je de staatsschuld nog groter maken dan hij al is en doorgeven aan een volgende generatie.
En iedereen vindt dat normaal.

Nederland is failliet met al haar leegstaande panden, al haar braakliggende terreinen. En al haar geldverspillende politici en wethouders die alleen voor eigen ego die staatschuld dag op dag blijven vergroten. En zij doen dat omdat wij het toestaan met z’n allen. Omdat die staatsschuld erbij zou horen.

Waarom mag een heel land een enorme schuld hebben en ik als mens, of met mijn bedrijf niet?

Iedereen kent het wel. Je ontmoet iemand, belandt in hetzelfde bed, hebt fantastische sex, nou ja je hebt sex en dat was hard nodig. De volgende ochtend word je wakker naast een wildvreemde vrouw. Ze slaapt nog en heeft een hemelse glimlach op haar gezicht, die op slag verdwijnt wanneer ze jou ziet. Fuck zegt ze en jij kan dat slechts beamen en je mompelt iets over een afspraak waar je nu al bijna te laat voor bent. Ze doet niet eens een halfslachtige poging je tegen te houden. Je trekt je kleren aan en loopt de deur uit en ziet pas wanneer je nog één keer omkijkt dat het je eigen huis was.

Diep van binnen mijmert je romantische ziel over hoe anders het had kunnen lopen.Ja het was een VVD-vrouw met de bijpassende tongval en jij bent zo Groen en zo Links als iemand zijn kan. De stem fluistert dat liefde blind maakt en dat geluk te vinden is op de vreemdste plaatsen. Je spoelt terug naar het moment van ontwaken. Zachtjes streel je haar gezicht, ze kreunt bijna zonder geluid en opent haar ogen. Mooie ogen, hele mooie ogen. Je doet iets wat je nog nooit gedaan hebt en wat iedereen je zal afraden te doen. Je vraagt haar ten huwelijk en je doet dat zonder dat je er moeite voor doet zo overtuigend dat ze ja zegt. OM precies te zijn : ´Ja ik wil, morgen om 12 uur bij mij in de achtertuin.´

Je beste vrienden, zijn verbaasd, verbijsterd. ´Weet je wel met wie je in zee gaat, het is een rechtse heks.´ ´Weet je met wie ze vorige week nog in bed lag.´ ´Ben je gek geworden.´ En jij kunt alleen maar zeggen dat het crisis is en dat er iets moest gebeuren. Dat geluk helpt tegen alle kwalen.

Dit verhaal lijkt natuurlijk volledig ongeloofwaardig. Er is niemand die zo stom zou zijn dit soort ondoordachte beloften te doen. Zeker niet wanneer iedereen hysterisch roept dat het nodig is dat je binnen 2 dagen een verbintenis aan moet gaan omdat anders Nederland vergaat, heel Europa van de kaart geveegd wordt en jij de rest van je leven vol berouw terug zal moeten kijken op dat ene moment van onbezonnenheid. Het moment dat je dacht dat als jij die verbintenis aan zou gaan, alles anders zou worden.
Wanneer je gehaast het bed uitklimt waar die vreemde vrouw in ligt. Trek dan snel je kleren aan, ren de trap af, de straat op en blijf lopen ook al is het je eigen huis dat je achterlaat. Luister naar je vrienden, je wereld vergaat niet, er zijn andere vrouwen en er is misschien zelfs wel eentje bij die echt bij je past.

Je wordt wakker en herinnert je deze vreemde droom scène voor scène, op tv zie je dat je grote vriendin Jolande Sap trouwt met Mark Rutte. Je kan alleen maar schreeuwen: ´Verraadster, golddigger dat kun je toch niet maken, ik dacht dat je mijn vriendin was. Fuck Europa, fuck alle economen, fuck de triple A-status.` En dat dan in bewoordingen die ik hier niet wil herhalen. Mijn moeder zei altijd: ´Het gaat niet om het geld. Het gaat erom dat je gelukkig bent.´

Maar ma je had ongelijk, het gaat altijd om het geld.

And in the end, it’s not the years in your life that count. It’s the life in your years.

(Abraham Lincoln)

In recente weken volg ik het politieke debat rond de Wet Werken naar Vermogen met enige verbazing. Regelmatig wordt door politici, met name die van de VVD, hierin de suggestie gewekt dat mensen met een arbeidsbeperking, jongeren in de WaJong en uitkeringsgerechtigden niet volwaardig deelnemen in de samenleving. Hierbij wordt simpelweg voorbijgegaan aan wat deze mensen veelal in het dagelijks leven al doen voor de maatschappij.
De voetbalvereniging, de zorg, het onderwijs, zelfs politieke organisaties maken veelvuldig gebruik van mensen met een uitkering. Mensen die hun tijd en arbeid doneren aan activiteiten waarvan u en ik meeprofiteren. Bijstandsmoeders voeden kinderen op: kinderen die ooit voor u en ik zullen zorgen als wij oud en versleten zijn. Is dat geen maatschappelijke taak? Staan deze mensen buiten de samenleving?

Deze ideeën zijn veelal afkomstig van politici die ik zelf zou beschrijven als ‘politieke papkindjes’: opgevoed door een papa die in de politiek zat, na de studie geparkeerd op het partijbureau van de VVD of bij vriendjes in het bedrijfsleven. Er is niets mis met dit soort hulp, maar de ‘snelle start’ die deze jongens ooit maakten, beperkt hun perspectief op de wereld.

Een kennis van mij is na langdurige persoonlijke problemen in een uitkering beland en is nu langzaamaan zijn leven weer aan het oppakken. Hij is vrijwilliger bij De Compassie in Den Haag en helpt daar wekelijks 16 mensen met het op orde brengen van hun financiën, hun administratie en het oplossen van hardnekkige problemen. Dankzij hem zijn zij weer in staat een leven op te bouwen.
Hiernaast heeft hij in samenwerking met de voedselbank een lokaal voedseldistributiepunt opgezet in zijn wijk. Een aantal gezinnen, diep in de problemen, en een buurvrouw die aan een rolstoel is gekluisterd worden hierdoor aan hun dagelijks eten geholpen.

Via de gemeente kreeg hij onlangs te horen dat hij in het kader van zijn uitkering ‘vrijwilligerswerk’ moet gaan doen. Concreet betekent dit een activiteit als straatvegen of tomaten plukken voor een commercieel bedrijf dat hiermee zijn arbeidskosten kan verlagen om op oneigenlijke wijze te kunnen concurreren. Dat hij al de hele week actief was bij De Compassie, daar werd door de ambtenaren in Den Haag simpelweg overheen gestapt. Wie die 16 mensen per week nu verder helpt? Wie de buurvrouw in de rolstoel helpt met haar boodschappen? Dat doet er toch niet toe… Die activiteiten dienen de maatschappij niet..

Hij is slechts één van velen: mensen die zich geheel belangeloos inzetten voor u en mij. Zij worden nu gestraft omdat zij ‘niet productief’ zouden zijn, omdat hun bijdrage geen waarde heeft voor de samenleving. Gestraft door kortzichtig beleid van politieke papkindjes, buiten de samenleving…

(foto onder Creative Commons BY-SA: Alberto Garcia)

(een korte quote uit het tv-programma Jinek van gisteren)

Gevoel voor humor kan Sybrand van Haersma Buma niet ontzegd worden.

Een spelletje Mens erger je niet…

P.S. Het kabinet is zojuist door die solistische actie van meneer Wilders gevallen.

Geert Wilders is vanmiddag weggelopen uit het Catshuisoverleg en is geen gedoogpartner meer. Hij deed dat na overleg met zijn team. Het lijkt mij wel iets voor een Amber Alert. Kabinet zal zijn ontslag wel indienen en nieuwe verkiezingen uitschrijven.

Snelheid kan Wilders niet verweten worden. Het zwartepieten is begonnen.

Update.

Ik zocht een plaatje bij dit bericht. Vond dat gewoon in mijn tuin, waar een paar duiven een mezennest uit de boom hebben geflikkerd. De vogel is gevlogen en wij blijven met een leeg nest zitten. Oftewel: De zoekgeraakte kater heeft het nest leeggevroten.

Wouter Bos gaat voor de Volkskrant columns schrijven.

Mijn therapeut vond dit de meest verantwoorde manier om af te kicken van het actieve politieke leven: wel een mening mogen ventileren maar toch langs de zijkant staan.

(bron)

Ik hoop op verhalen van die therapeut. Liefst uit de pen van meneer de therapeut zelf.

Dol ben ik op de verhalen van bekendheden en hun therapeuten. Vooral wanneer die therapeuten trekjes van een Hekking gaan vertonen. Zoals de therapeut Eugene Landy die Brian Wilson van de Beach Boys heeft ‘geholpen’. Na een succesvolle afkicktherapie bleken de nieuwe liedjes van Brian samen met zijn vriendje Eugene te worden gecomponeerd.

Ik hoor het die therapeut al zeggen:

Afkicken doe je samen, dat weet je toch Wouter?

(CC BY-SA foto: Kennisland)

“Daar begrijpt helemaal niemand wat van…” was zijn antwoord.

Hoe noemen we dat ook weer, overgeleverd zijn aan on(be)grijpbare krachten die we niet zien maar die we alleen kunnen ondergaan? Krachten die duidelijk ingrijpen op ons dagelijks leven en waarnaar we ons handelen moeten richten, maar waar we geen grip op hebben?

Je zou dat ‘geloof’ kunnen noemen (hoewel daarbij trouwens nog wel van énige controle sprake is), of ‘het lot’. Al zo‘n 500 jaar zijn we nu bezig ons aan deze ongrijpbare krachten te ontworstelen.

We begonnen ná te denken, schakelden de ‘rede’ in. Erasmus zei: “Wacht eens even … wat stáát hier nou eigenlijk?!” Luther zei: “Dit en dat!” Waarop Erasmus weer: “Nou, dat dacht ik dus even niet!” Er kwam discussie op gang. De rede voerde mensen als John Locke in de 17de eeuw naar opstapjes om bijvoorbeeld te gaan tornen aan het ‘door de gratie gods’ verleende koningsschap. En was het eigenlijk wel OK om zo maar iemand op te pakken en in een put te smijten?

Om (heel) kort te gaan: deze geschiedenis leidde via de Franse Revolutie en de Amerikaanse onafhankelijkheids- en burgeroorlogen naar ons moderne idee van individuele vrijheid, mensenrechten en democratie. Maar ingewikkeld kon het allemaal wel worden…

Nu zijn er twee manieren om te dealen met / te reageren op, een steeds complexer wordende omgeving: de terugtrekking en de charge. OK, er zijn er meer, je kunt ook gewoon neutraal blijven maar die mogelijkheid laat ik hier even buiten beschouwing. Kies je voor de terugtocht, dan kun je bijvoorbeeld je landelijk dagblad de deur uit doen en je meer richten op je directe omgeving. Kies je voor de charge (engagement!) dan moet je gaan ‘studeren’.

Ook met de begrippen ‘eigen verantwoordelijkheid’ en ‘zelfredzaamheid’, die stoere en stichtende – sinds Wim Kok zijn ideologische veren afschudde zo voor zich sprekende termen – Balkenende balde ze later nog eens stevig samen als de ‘VOC-mentaliteit’ – kun je op verschillende manieren omgaan. Je kunt ze zien als de verplichting om in praktische zin voor jezelf en je directe omgeving te zorgen, zeg maar de pragmatische benadering. Of je kunt ‘het zelf uitzoeken’ en wat meer filosofisch opvatten als “OK, ik moet er dus achter zien te komen hoe de wereld, de economie, wérkt.”

Je terugtrekken in je studeerkamer met ‘n stapel boeken en je tablet lijkt niet zo‘n heel slim plan. Je steunt dan misschien de economie wel wat door het afnemen van een paar werkjes uit de enorme stapel boeken met ‘uitleg voor de gewone man’ over specialistische onderwerpen, maar ondertussen verdien je dan geen geld om de huur te betalen en verwaarloos je je gezin.
Het is duidelijk dat hier het vergaren van geld een stuk verstandiger is dan het vergaren van kennis.

Zelf ben ik helaas niet zo praktisch. Zo loop ik nu al dagen te denken over een zin die ik ergens las, ik weet niet meer waar:

“Hoe inconsequent de neoliberale ideologie eigenlijk is mag blijken uit de paradoxale situatie van een socialisme voor de rijken, en liberalisme voor de armen waarin we ons momenteel bevinden!”

Het was vooral dat uitroepteken dat me onzeker maakte. De zin bleef maar door mijn hoofd spoken. Ik nam me voor om tot op de bodem uit te zoeken wat er precies mee werd bedoeld. De economie zou het weer een paar dagen zonder mij moeten stellen. En Garde!

p.s. Maak daar maar een paar wéken van want en passant ga ik ook nog de begrippen CDO (Colaterized Debt Obligation), CDS (Credit Default Swap), deregulering, derivaten, leverage, Keynes, Friedman, Bretton Woods, gouden standaard, FED, monetarisme, Rijnlands model, free trade zone, paradigma-verschuiving, inflatie, deflatie en stagflatie aanpakken.