Tag Archives | verhaal

Van-Morrison-Brown-Eyed-Girl

Vakantieblues: trouwen in Jakarta

‘Waarom in Jakarta trouwen? Ga naar Bali. Dat doen alle buitenlanders.’ Maar ik wilde in de geboortestad van mijn geliefde; Jakarta of, zoals in haar paspoort staat, Batavia. En dat had het humeur van de geüniformeerde ambtenaar er niet beter op gemaakt. ‘Die stad bestaat niet meer. Het is Jakarta’, had hij geagiteerd geroepen. Aan […]

Continue Reading ·
opera

Vakantieblues: Opera

Een groepsreis. Sommigen walgen bij het idee, anderen willen niet anders. Beide opvattingen gaan me te ver. Ik heb me een enkele keer aan een groepsreis gewaagd en overleefd. Mijn laatste ervaring betrof een reis door Toscane; de pronte boezem van Italië. Het gezelschap bestond uit een veertigtal dames en heren wier gemiddelde leeftijd dankzij […]

Continue Reading ·
Nekkie

Vakantieblues: Nekkie

Hoe Nekkie eigenlijk heette, weet ik niet meer. Hij had zijn bijnaam gekregen van een Noord-Hollandse brunette die ik de avond tevoren had ontmoet in een bar in Kuta; Marijke. Ik had nog een paar dagen Bali voor de boeg en dan zat mijn verblijf in Indonesië er op. Marijke was na een rondreis door […]

Continue Reading ·
Born-To-Run

Vakantieblues: Born to run

Kamperen is niet echt mijn favoriete bezigheid. Ik vind het gedoe. Dat gehannes met een tent, koken op een gaspitje, douchen in een toiletgebouw. Die enkele keer dat ik mij aan zo’n avontuur heb gewaagd, keek ik dan ook met jaloerse blik naar mijn medebewoners. Fluitend, met handdoek en rol toiletpapier onder de arm, het […]

Continue Reading ·
Ry Cooder

Vakantieblues: Rijk

Gezegend met een blanke huid krijg je in Indonesië per definitie het etiket ‘rijk’ opgeplakt. En gelijk hebben ze. Enkel voor een retourtje Jakarta zou een hulp in de huishouding een half jaar lang zes dagen per week moeten zwoegen, om over de werktijden nog maar te zwijgen. Jan Modaal uit Nederland is hier een […]

Continue Reading ·
1 nacht alleen

Vakantieblues: Opa Kadett

‘Pap, we gaan naar Frankrijk hè? Dat is ver en daarom moeten we heel lang rijden.’ ‘Ja,’ zuchtte ik en schikte de blikken tomatensoep tussen de rollen toiletpapier. Al dagen waren we bezig noodzakelijke proviand, kleding, zwemspullen, speelgoed en wat al niet meer te verzamelen en in te pakken. Het leek wel of we gingen […]

Continue Reading ·
1974 - foto

Vakantieblues: 1974

Het jaar van de WK voetbalfinale tegen West-Duitsland en het jaar waarin ik trouwde. Beide gebeurtenissen kenden een desastreuse afloop. ‘Zijn we er toch ingetuind’, waren de historische woorden van Herman Kuiphof, toen Gerd Müller na bijna anderhalf uur de Nederlandse droom aan diggelen schoot. Twaalf jaar later zouden mijn vrouw en ik woorden van […]

Continue Reading ·
Sound of Silence

Vakantieblues: De Drie Musketiers

‘Jezus Frans, wat ben je zwaar.’ De glimmende, zwart gelakte kist deinde op onze schouders. Johan en ik voorop, twee zwagers van dikke Frans achter ons. Het was zijn laatste wens. Misschien wel de enige die hij ooit had gehad; op handen worden gedragen door vrienden en familie. ‘En laat Johan de maat aangeven. Die […]

Continue Reading ·
Jimi Hendrix

Vakantieblues: Hey Joe

‘Doe geen dingen die ik ook niet zou doen’, zei mijn vader vlak voor vertrek. Reisdoel was Sebbersund, een piepklein plaatsje in Noord-Jutland, Denemarken. Veertien was ik en deed mee aan een zogenoemde sportuitwisseling; samen met dertig leeftijdgenoten per bus naar het hoge noorden voor een ontmoeting met lokale sporthelden. Logeren deden we bij de […]

Continue Reading ·

Even m’n moeder wegzetten.

Rond deze tijd van het jaar kien je je boodschappentijd strategisch in, althans ik wel. Als ik ergens een hekel aan heb is het het belachelijk vele en dure aankoopgedrag van vretende families rond kersttijd. Dat ik dan ook nog moet oppassen om niet half overreden te worden door moeders met boodschappenkarretjes met blèrende kinderen […]

Continue Reading ·

Dun water of dik water?

Die vraag schoot me laatst te binnen toen ik dacht aan waar ik ben opgegroeid. De Newtonstraat of eigenlijk Joetonstraat want zo spraken wij dat uit; zo herken ik trouwens nog steeds mensen die daar ook vandaan komen aan de manier waarop ze die naam uitspreken want geloof me niemand uit onze buurt wist wie […]

Continue Reading ·

Hofstijl, het laatste woord uit Den Haag