Bekijk de video in andere formaten.

Mooie uitzending over 070 Racing. Illegaal, maar wel leuk en gepassioneerd. Beter dan inbreken. Het kan legaal op Zandvoort, maar er zijn maar 6 races per jaar. Das niet genoeg. Das ook Den Haag!

Ik ben altijd van de cijfers geweest, geen idee hoe ik uiteindelijk ben geëindigd als dichter. Nog steeds onthoud ik sportuitslagen van sporten die ik nooit, zelfs niet als mijn leven er van zou hangen, wil beoefenen. Maar ik lees de uitslagen en krijg ze niet meer uit mijn hoofd. Vraag me wie de wereldkampioen zomercurling was in 1975 en ik geef je alle namen van dat
Canadese team. Niet dat ik iets tegen woorden heb, woorden zijn ook ok, maar cijfers daar gaat het om. Alles in het leven valt te vangen in cijfers. En alleen daarom al kon De Gemene Deler van Maarten van Roozendaal niet beter beginnen dan het deed.

In een uitverkocht Theater de Regentes. Heb ik al gezegd dat dat open moet blijven? Bij deze dan: De Regentes moet open blijven. We laten ons niet eerst een zwembad en nu weer een theater afpakken. Teken allemaal de petitie online deregentes.nl/nl/steun-de-regentes of ga even langs in de Weimarstraat.

Terug naar de cijfers en van Roozendaal, gaat in zijn programma op zoek gaat naar de Gemene deler. ‘Wat we allemaal gemeen hebben is dat we van de twee belangrijkste momenten in ons leven niets weten. Niemand weet nog iets van de eigen geboorte en na de dood is het afgelopen, dus daar kun je je te zijner tijd ook niets van herinneren.’ Aldus van Roozendaal en daar valt geen speld tussen te krijgen. Naast deze overeenkomst overstelpte hij het publiek met een hele rij aan cijfers over de gemiddelde mens, hoeveel botten we hebben die ons bij elkaar houdt, hoe vaak we ademhalen in een minuut, hoeveel ons haar groeit in een jaar, onze nagels in een maand, hoeveel schuld we hebben, hoe vaak we verhuizen en dat we 1,6 kinderen krijgen. Nog veel meer cijfers volgen en of ze nu echt komen uit onderzoeken of dat hij voor een aantal zijn grote duim heeft geraadpleegd (ik vond de haar- en nagelgroei nogal minimaal) doet er niet toe. De zin ontbreekt me om alles te controleren.

Een heel belangrijk cijfer is dat wij, de DWDD-generatie, ons slechts zo´n kleine 60 seconden kunnen concentreren op een liedje. Om het publiek ter wille te zijn belooft de zanger ons dus een programma met alleen maar liedjes van ±55 seconden. 75 in de 1¼ uur die het programma duurt. Gelukkig breekt hij na een aantal korte liedjes, met het lied ´Alles gaat over Wilders´ als hoogtepuntje zijn belofte. Hij zingt een heel mooi lied over de jaren 80 toen de bom ieder moment kon vallen en het leven in een kraakpand. Het publiek doorstaat de test met verve. Er moeten dus om aan dat gemiddelde te komen mensen zijn, die zich nog veel korter dan 55 seconden kunnen concentreren. Hoogtepunten in zijn programma zijn een lied over een man die vertelt over zijn fijne buren. Vanachter zijn raam observeert hij en vertelt hij tot in de details over het leven van deze buren. Zonder commentaar, slechts de ondertoon verraadt met een mengeling van cynisme en afgunst iets over de glurende man.

Dat bespieden komt ook weer terug in het lied ‘Ik ben de man die naast me staat’. Over camera´s die ons overal volgen en dat het soms prettig is omdat het gevoel geeft niet alleen te zijn, maar op een slechte dag wekt de wetenschap dat er voortdurende meekijkt over je schouder woede en achterdocht.

Het lied over zijn onzekere dochter ten slotte is ontroerend. Hoe vaak hij zijn dochter ook vertelt hoe mooi ze is het helpt niet. Ze is te onzeker om te geloven dat dat echt zo is. Ze zal het later pas zien wanneer ze een jaar of veertig is en de foto´s van toen bekijkt.

Met de Gemene Deler heeft Maarten een mooi programma afgeleverd en weer een aantal ijzersterke liedje toegevoegd aan zijn toch al indrukwekkende repertoire.

Gezien, donderdag 17 mei in Theater de Regentes

Ik denk dat dit wel een initiatief is dat laat zien hoe belangrijk Social Media (in dit geval Facebook) voor veel mensen in ons dagelijks leven is. Aan de andere kant vind ik het ook raar. Hebben we door de komst van social media zoveel bevestiging nodig?

“wow, 2000 likes! die moet ik hebben!”

Wat denken jullie, is dit een grappig, triest of innoverend idee? Ik ben er nog niet helemaal uit, maar ik denk dat dit wel laat zien waarom Facebook 104 miljard dollar waard is.

Heel veel mensen hebben een geweldig concert gemist

Theater de Regentes / Warsaw Village Band / 9 mei 2012

Woensdag 9 mei in een nog niet eens voor de helft gevulde grote zaal van Theater de Regentes speelt de Warsaw Village Band. Er zijn zo´n 50  à 60 mensen afgekomen op deze avond. De Warsaw Village Band geniet in de folkwereld een zekere bekendheid en ze treden dan ook met succes op op de grote folkfestivals.
In Den Haag hebben blijkbaar nog niet genoeg mensen kennis genomen van het werk van deze band. De Warsaw Village Band speelt op zeer energieke wijze een mix van traditionele Poolse folk met trance- en dance-invloeden. Op het podium vooral akoestische instrumenten als violen, dulcimer, contrabas, handdrums, vanaf de mengtafel achterin de zaal worden de dancegeluiden er doorheen geweven. De muziek begint bij de stuwende ritmes van de handdrums en de basloopjes, die de violen opjagen, de dulcimer voegt daar mooie heldere snelle melodieën aan toe. Af en toe vervangt één van de violistes haar viool, voor een Middeleeuwse Poolse viool.

Het publiek reageert enthousiast, maar de setting nodigt in tegenstelling tot de muziek niet uit tot dansen. De band daagt mensen uit naar voren te komen, maar niemand waagt de eerste stap. De mensen blijven zitten in hun luie stoelen en de vloer tussen podium en eerste rij blijft de band scheiden van het publiek. De fotograaf is de enige die zich over de dansvloer beweegt. Hij beweegt soepel met de camera van links naar rechts op zoek naar de juiste plaatjes.
Eén van de drummers doet de aankondigingen in het Engels. Eenmaal vergeet hij dat hij in Nederland is, wanneer een aantal mensen in het Pools dingen roepen naar de band. Hij reageert in het Pools en doet ook de daarop van de weeromstuit ook de volgende aankondiging in die taal.
Anderhalf uur lang speelt de band en onder luid applaus keren ze nog één keer terug voor een toegift van twee nummers. Een prachtig concert van een band die meer publiek had verdiend.

Voor iedereen die er niet was en nu spijt heeft:

Ook was er nog voetbal. Chelsea – Barcelona. De knijp zat afgeladen vol met Catalanen die zelfzeker de uitslag voorspelden. Winnen zal er gedaan worden, daar twijfelen ze geen seconde aan. De hamvraag is met hoeveel. Om mezelf wat tijd te geven en mij tot rust te laten komen twitter ik iets over de dorpsgek die hier aanwezig is.

De dorpsgek houdt van mij. Dat weet ik. Dat doet hij alleen maar omdat ik de enige ben die hem serieus neemt. En zo gek is hij niet om dat niet op te merken. Hij bestelt drie pinten. Een voor zichzelf, de andere twee voor mij en mezelf. Ingespannen blijven we alledrie het voetbal bekijken. De samenzweringstheoriën zijn niet van de lucht, gelardeerd met nu en dan een loeiende: Oeiiiiii!!! die ons doet opschrikken.
“Barça verliest vandaag.” bromt hij zonder zijn ogen van het scherm te wenden en mij aanstotend met de elleboog.
Net op dat moment zie ik een twit passeren van @WimSpijkers: “Barcelona gaat er vanavond aan.” Al even zelfzeker als de Catalanen twit ik meteen terug: @WimSpijkers: No way!
Ik dwing mezelf mijn aandacht op het voetbal te houden want ik zie dat het mij niet zal lukken in het reine te komen met mezelf vandaag. Twitteren en bier drinken dan maar.

Mijn twit over de dorpsgek die ondertussen aan een relaas begonnen is over de rijke Spaanse historie en hoe vandaag de dag Spanje het kneusje van de klas is, het leerlingetje dat gepest en beschimpt wordt louter uit verveling door de rest, trekt de aandacht van @liekelamb. Zij zou wel eens via een livestream de dorpsgek, mij en mezelf willen zien tateren.

Nu zit ik al op verschillende plekken tegelijkertijd. Bij Wim, bij Lieke, bij de dorpsgek, bij mij en mezelf. Het gaat nog gezellig worden. Danig gezellig dat we nog maar een trio bieren bestellen en die snel opdrinken. Kwestie van de moed erin te houden. Want als goede drinker, drink ik om te vergeten maar nooit vergeet ik om te drinken. Wim en Lieke moeten zichzelf maar bedruipen. De technologie laat ons dan wel samenzijn maar fysisch zijn we duizenden kilometers van elkander verwijderd.
“Zoals de verwijdering tussen mij en mezelf!” schiet het door mij heen.
“Die zwarte gaat de goal maken” roept de dorpsgek tussen twee vurige betogen in. Het gebruik van “zwarte” heeft niets met racisme te maken. Zo ook riep hij de vorige dag: “Dat litteken lepelt er eentje in.” referend naar Ribery die voor Bayern Munchen een stonde later inderdaad zijn team op voorsprong bracht. De gek onthoudt geen namen en bedient zich steevast van fysische kenmerken om iemand aan te wijzen.
De rest lacht hem uit.
Twee minuten later knalt Drogba de enige goal van de avond binnen.

Nog maar drie bieren om te vieren dat er niets te vieren valt.

Omdat een live stream van dit tafereel niet mogelijk is twit Lieke: “@vandepotgerukt hahaha doe in dat geval de dorpsgek maar mijn groeten met een stoere boks of high five en mss een blog aan wagen tzt?;-)

Ik kijk rond en vind Liekes idee nog niet zo gek, of te gek zo u wilt. De aandacht voor het voetbal is ondertussen verslapt en de gesprekken gaan over de crisis en de tomatenteelt. Alsof men de belangrijkheid van Drogbas doelpunt en het op verlies staande Barcelona wil teniet doen door het te negeren. Terwijl ze toch met zijn allen al de ganse dag over niets anders kwatelen. Tijdens dit negeren twit ik nog naar Wim: @WimSpijkers Je gaat gelijk krijgen! #hulde. Na de wedstrijd zie ik op het schermpje: @vandepotgerukt Dank!

Toch zie ik dat de partij tersluiks intenstief gevolgd word. Het bewijs daarvan komt er in de laatste minuut als alle quasi ongeïnteresseerde maskers afvallen en de moeder van alle “Ooeiiiiiiii’s” weerschalt. Alexis trapt keihard de bal tegen de paal.

Ingespannen en niet meer helder ziende tik ik op het kleine schermpje van mijn telefoon: @liekelamb: Blog it will be. #morgen
Waarop ik de nachtelijke stilte intrek en mij langs het baantje naar mijn berg begeef. Al deze lieden rondom mij heen doen mij bijwijlen voelen als een instrument. Als men de juiste snaar bij mij raakt kan je er de mooiste muziek uit toveren.

Mij en mezelf komen tot een overeenkomst, we gaan elkaar tegemoet komen en de mooiste muziek in elkaar boven halen.

klik om de video te bekijken

In ieder geval weer een leuk item voor Frans Schmit voor zijn volgende uitgave van de Haagsche Ooievaar.

*burp*

Veel fotografen ontdekken dat ze met hun digitale spiegelreflex fotocamera’s (DSLR) fantastisch kunnen filmen. De beroemde Depth Of Field komt daarmee tot leven, iets dat een paar jaar geleden alleen voorbehouden was voor megadure camera’s. Hofstijler Jeroen Stam en fotograaf Eric Kampherbeek hebben het ook ontdekt. Inmiddels hebben ze een eerste video klaar. Over Het Oostersch Huisje, een Indonesische toko in Den Haag. In dit korte filmpje vertelt de eigenaresse Joyce over haar aankomst in Nederland en over haar winkel.

Dit mogen de heren van mij vaker gaan doen!

Het verhaal van de film Extremely Loud & Incredibly Close (IMDb) laat zich redelijk vlot vertellen. Een 9-jarige autistische jongen zoekt in New York City naar het slot waar een mysterieuze sleutel in past. Het is een toevallige nalatenschap van zijn vader die om het leven kwam op 11 september 2001 in het World Trade Center.

Kort samengevat en toch is het een lange film. Maar liefst 129 minuten lang. En een beetje te langdradig naar mijn gevoel. Hier en zelfs sloom en vlak. Hij komt niet echt binnen. Tom Hanks neemt de rol van dooie vader voor zijn rekening. Sandra Bullock speelt de moeder die achterblijft. En Thomas Horn speelt de autistische jongen die van zijn vader lastige opdrachten krijgt om dingen in de stad op te zoeken, zodat hij spelenderwijs meer contact krijgt met de wereld om hem heen. De film bestaat dus voor een deel uit flashbacks.

Ook de muziek/score komt niet echt binnen. Ik hoor ongeïnspireerd pianospel en vlakke ambient bestaande uit langgerekte synthesizer noten. Nergens komt een sterk muzikaal thema voorbij en nergens is de muziek echt van toegevoegde waarde. Met andere muziek had de film nog wat opgepept kunnen worden. De trailer is overigens van een totaal ander karakter, zoals zo vaak bij dit soort films het geval is. Niet representatief dus.

Het is zeker een mooi verhaal en er wordt hier en daar wel mooi geacteerd. Maar ergens klopt het in zijn geheel net niet, het zit hem in de slappe dynamiek van het verhaal, de vlakke score en de voorspelbare details. Er zitten wat mooie emotionele momenten in de film, maar een diepere gelaagdheid ontbreekt. Kortom: goed voor een zaterdagavond volgend jaar. RTL4 of SBS6. Je bent dan weer ff onder de pannen. Dat dan weer wel.

Ik wil dolgraag mijn legergroene minirok aandoen met netkousen en legerkisten en de G.I K uithangen die ik nooit zal zijn. Ik wil mijn nametag laten schijnen en diverse telefoonnummers meenemen terwijl ik die gasten nooit zal bellen. Ik wil mijn ogen sluiten terwijl iedereen om me heen danst en ik wil keihard meezingen zodat ik morgen zo schor als een kip ‘goeiemiddag’ zeg tegen logerende gasten op half opgepompte luchtbedden.

Feestvierend Brabant. Men danst op de bar en liters bier wordt over gouden kostuums gemorst die een dag later stinkend in de badkamer op een hoopje liggen. Het is weergaloos prachtig. Dat Carnaval. …

Mijn laatste Carnaval 2009: